در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم             بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم            به گفت وگوی تو خیزم به جست وجوی تو باشم

به مجمعی که در آیند شاهدان دو عالم            نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم              ز خواب عاقبت آگه به بوی موی تو باشم

حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم                جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم

می بهشت ننوشم زدست ساقی رضوان         مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم

هزار بادیه سهل است با وجود تو  رفتن            وگر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم