از نکات دیگه ای که قابل اشاره است این که خانم خامنه ای بر خلاف رفتار منعطف و شادابی چهره اش در این روزها ( انشا ا.. که همیشه شاد باشد) آن موقع ها ترش رو و عبوس بود و دهانش همیشه خشک بود و به ندرت لبخند می زد . طوری که من و احتمالا بسیاری از کودکان دهه 60 خانم رضایی را بیشتر دوست داشتیم . یکجور شیطنت در ته چهره اش بود که اغلب بچه ها با او بیشتر همذات پنداری می کردند .

به خاطر دارم سال 62 یک روز در خانه مادر بزرگم برنامه کودک می دیدم و نوبت به پخش نقاشی شد . خانم رضایی مثل همیشه تک تک ,   اسامی را می خواند و نقاشی ها را یک نفر با دست مقابل دوربیت عوض می کرد . رسید به یک  نقاشی که مسئول جابه جایی ,  یادش رفت آن را عوض کند و به اصطلاح سوتی پیش آمد . اعصاب الهه رضایی به هم ریخت و با حالتی پرخاش گرانه ( و امروز که فکر می کنم معصومانه ! ) با صدای بلند گفت : " ااااااااا عوضش کنین دیگه ! "

یک روز دیگر حدود سال  61 یا 62 داشتم جلوی تلوزیون با فاصله بسیار کم پرتقال می خوردم و با اشتیاق منتظر بودم تا مقدمه چینی همیشگی خانم خامنه ای که معمولا توصیه های اخلاقی بود ,  تمام شود و کارتون ها را تماشا کنم . گیتی خامنه ای در اقدامی عجیب و غیر منتظره ( تا آن زمان ) انگشت خود را رو به دوربین گرفت و گفت : آهای کوچولویی که داری میوه می خوری ! چرا اینقدر نزدیک تلوزیون نشستی ؟ برو عقب ... عقب تر ... آهان ... خوبه ! من از تعجب مبهوت شده بودم و فکر می کردم او واقعا دارد مرا می بیند . چون آن زمان رسم نبود مجری ها حرکات ابتکاری انجام دهند و همیشه کاملا  6 در 4 مقابل دوربین قرار می گرفتند . بعد ها این خرق عادت ها چنان تکرار شد که دیگر اثر خود را از دست داد و حافظه مخاطب از این به اصطلاح شیرین کاری ها اشباع شد .