بــه بـــه ،  بــه بـــه ،  همونطور آروم روی صندلی هاتون بنشینین و مدارک شناسائی تون رو آماده کنین . حتما اجازه میدین که بهتون ملحق بشم نه؟ حتما!!! لطفا فکرشم نکنین که برای فرار خیلی دیر شده !!!  بهتره تو این گوشه تاریک و دنج یه نوشیدنی خنک با هم بخوریم و کمی گپ بزنیم .که از فیلم های ترسناک خوشتون میاد ، بله ؟؟؟ من خودم کارگردان فیلمای ترسناک زیادی بودم خیلی ترسناک... البته در بازداشتگاه های گشتاپو . اما در اوقات فراغتم با آثاری مثل طالع نحس 1 و 2 ، درخشش ، بیگانه ، خانه مومی و البته زندگی دوست عزیزم دکتر لکتر  سرمو گرم میکنم. هانیبال بهترین دوست منه و از دیدنش سیر نمیشم . تعجب میکنم که شما بهش احترام نمیگذارین و یادی هم ازش نمیکنین ! مگه نمیدونین که هانیبال از خوردن آدمای بی ادب و گستاخ لذت میبره ؟ اگه دست هانیبال بهتون نرسه من خودم شخصا شکنجه تون میکنم ، اینو قول میدم ! 

• قانون نانوشته ای در دنیای سینما وجود داره که میگه کیفیت فیلم های چند قسمتی بمرور نزول میکنه بنابراین کمتر سراغ طالع نحس 3 برین و در مورد قسمت 4 باید بگم اصلا نرین !  توصیه میکنم خودتون از قوه تخیل تون کمک بگیرین و یک پایانی برای قسمت های  1 و 2 بیآفرینید .

• فیلم هایی از قبیل اره بیشتر مناسب آدمای روان پریش و مریضه ، از درون بی محتوا و از بیرون فاقد زیباییه . تازه اره در نوع خودش بهترینه . آدمای بی بضاعتی در آمریکا هستن که با بودجه کم ، بازیگران گمنام که دستمزد ناچیزی میگیرن و یک داستان آبکی ، بخیال خودشون فیلم های ترسناک میسازن (مشابه های ژنریک و نخ نمایی از اره) . دستمایه کم ارزش این افراد تنها نشان دادن صحنه های قصاوت و بیرحمیه ، قتل های فجیعی که انگیزه ای براشون طرح نمیکنن یا بهتره بگم نمیتونن بکنن و شخصیت های منفی شون هم که پس از پایان فیلم بسرعت از فضای ذهن بیننده محو میشن و هفته آینده دیگه کسی یادشون رو هم نمیکنه . هنر در آثار جدید و ارزان قیمت گونه وحشت آمریکایی جایی نداره . دنبال آثار ترسناک هیچکاکی و آکنده از حس تعلیق نباشید ، انگار که دوربین تون رو به یه کشتارگاه برده باشید و چند صحنه ای از تکه پاره شدن چند حیوان بینوا گرفته باشید . همین .


• فیلم های گونه ترسناک در جنوب شرق آسیا نشات گرفته از فرهنگ محلی و بازخوانی جدیدی از داستان های فولکلور آنهاست . تصور کنید یک کارگردان معروف خارجی به ایران بیاد و کمی راجع به فرهنگ محلی و داستان های بومی ما تحقیق کنه و مثلا ما بهش بگیم که زنان ایرانی در دوره قاجار چه داستان های ترسناکی که از یک موجود موهوم و خیالی بنام " آل " برای همدیگه نمیبافتن و با این داستان چقدر همدیگه رو تا سر حد مرگ یا احتمالا سکته قلبی ، نمیترسوندن . حالا این آقای کارگردان با این دستمایه چه سناریوی وحشتی رو میتونه بپرورونه و فیلمی که میسازه چی میتونه از آب در بیاد . خلاصه اینکه میخوام عرض کنم فیلم های ساخته شده در جنوب شرق آسیا همشون کم و بیش چنین چیزین و حیف ما که کارمان بجایی کشیده که پس مانده فرهنگ ، آنهم فولکلور آنها را مصرف میکنیم. شخصا در آرشیو فیلم خودم مشابه فیلم حلقه را دارم که ساخت یک کشور جنوب شرق آسیاست حالا مهم نیست که فیلیپین ، ویتنام یا کشورهایی از این دست باشد. ولی کمابیش تکرار همان صحنه های حلقه است دختری که موهایش تا بینهایت بلند میشود ، چشمانش یکپارچه سیاه است ، چهار دست و پا راه میرود ، حتی روی سقف و غیره ....

اکثر افراد کار طنز و خنداندن مردم را دست کم میگیرند و با لودگی و دلقک بازی اشتباه میکنند . متاسفانه باید بگویم درمورد ترساندن هم همینطور است . درحالیکه .... 

   هر ترسناکی ، ترسناک نیست ، حتی اگر ترس هم در آن باشد.

 فیلم های فاخری که در گونه وحشت واقعا ارزش دیدن را داشته باشند بسیار کم و انگشت شمارند. فیلم درخشش یا هانیبال نمونه هایی بسیار  زیبا و شواهدی معتبری دال بر حقیقت فوق الذکرند. آنها بر اساس یک داستان محکم بازنویسی و برای صحنه تنظیم شده اند . کارگردانی بزرگ همراه با بازیگرانی توانا صحنه های آنها را جان بخشیده اند . ما از دیدن چندین و چند باره این فیلم ها هرگز خسته نمیشویم و تا سالیان سال با شخصیت های این فیلم ها زندگی خواهیم کرد و آنان را هرگز از یاد نخواهیم برد. اینست ژانر وحشت ... 

لذا از مشتریان کافه خواهشمندم در گونه وحشت آن فیلم هایی را که دارای عیار و خلوص بالا میباشند و خود شخصا کیفیت آنرا تائید مینمایند به سایر کافه نشینان معرفی نماید . 

                                                                                                                 لودویگ کسسلر

                                                                                                           فرمانده گشتاپوی بروکسل