در آستانه چهلمین روز خاموشی صدای منصور غزنوی

در اعماق خاطرات تکه پاره کودکی و سریال های قدیمی تصاویر مه گرفته لندن قدیم را به یاد می آورم و صدای مردی که با آهنگی غریب سوت می زد. صدایی گرم و گیرا با اندک لرزشی در قعر. و این صدا بر صفحه یاد من جاودانه شد و بعد ها مجذوبش شدم. مشتاقش بودم و کمتر می شنیدمش. من حتی به شنیدن کلامی از او در یکی – دو قسمت کارتون مهاجران قانع بودم و یا گاه به گاه شنیدنش در سریال کارتونی الفی اتکینز به جای پدر الفی. زمانی بود که تا نیمه شب چشم بر هم نمی گذاشتم  تا به هوای شنیدنش سریال میشل استروگف را ببینم. ایوان اوگارف و صلابت قامتش و باز صدای او... بارها فیلم بروبیکر را دیدم تا او را بشنوم. سیر نشدم. باز هم دیدم. باز هم خواهم دید. چه کسی بود که گفت منصور غزنوی مقیم فرانسه شده؟! از دوری اش دلم گرفت. ولی خدا را شکر کردم که لا اقل هست. نفس گرمش هنوز پا برجاست. هنوز صدایش جریان دارد. صدای مینو غزنوی را می شنیدم، قلبم به گرمی می تپید: این صدای خواهرش است!... وآن روز خسته و کسل از روزمرگی صفحات اینترنتی را دید می زدم که ناگهان خواندم  او دیگر نیست. چه ساده و بی آلایش نوشته بودند و من چه سخت و ناگوار باور کردم. اشکها چه داغ و بی امان بر گونه هایم جاری می شدند. باز یکی از میان عزیزان کم شد. چه تلخ بود که این همه سال شیفتگی در برابر چشمانت دود شود و به هوا رود. چه تلخ بود... چه روزی بود؟! دوم شهریور. دومین روز از ماه رمضان. او رفت. همچنان که سال پیش در چنین ماهی عطاالله کاملی رفت و در سال قبلش حمید قنبری و... آه... چه عزیزانی که از این دیار سفر نکردند...

دلم نمی خواست از او تنها یکی بیوگرافی خشک و خالی بنویسم. همچنان که در گوشه و کنار خواندیم. غم نامه ای بود، حرف دلم از او که صدایش را در اعماق قلبم بسیار دوست می داشتم. باشد که روحش قرین مهر و شادی شود.