با سلام

من با گفته آقای "راننده تاکسی" مخالفم از این جهت که قدیما همه ی فیلمها به خوبی خوشی تمام می شد...این نظریه بیشتر با سینمای هند منطبق میشه تا با  سینمای عمیق آمریکا...سینمای نوار آمریکا که سراسر همراه با سیاهی و پوچی عمیقی بود.گنگسترهای پوچ و بی هدفی که همچون سامورایی های رونین آکیرا کوروساوا یا ماساکی کوبایاشی در زیر باران در زوایای به شدت تاریک کارگردانهای نوار و جو اجتماعی و اقتصادی آمریکا اسیر بودند...

من فکر نمی کنم وسترن هایی همچون "جویندگان" یا "شین" یا "ماجرای نیمروز" پایان های خوبی داشته باشند...

اگر کمی روی زندگی  ایتان(جویندگان) یا شین(شین) یا بلکی(وحشت در خیابان) یا ریکو باندلو(سزار کوچک) یا تام پاورز(دشمن مردم) فکر بشه به این نکته پی می بریم که زندگی مونیکا بلوچی در "بازگشت ناپذیر" به مراتب خیلی بهتر از اشخاصی که اسم بردم بود...

مونیکا در بازگشت ناپذیر فقط در یک روز و در یک دقیقه و در یک لحظه از زندگیش شانس نیاورد و وارد راهرویی شد که نباید میشد و در مقایسه با شخصیتهای فیلمهای نوار آمریکایی و قسمتی از وسترن های آمریکایی که سراسر در سرگردانی و پوچی به سر می برند و با این سرگردانی و پوچی زندگی رو ادامه میدن خیلی خوش شانس تر بود...مونیکا اگه در اون صحنه کشته نمی شد و با اون اتفاق سالیانه سال زندگی می کرد شاید گوشه کوچکی از هولناک بودن زندگی شخصیتهایی رو که اسم بردم رو تجربه میکرد و اون وقت بود که دست به خودکشی میزد.................

با تشکر