(۱۴۰۴/۶/۲۳ عصر ۱۰:۱۸)سناتور نوشته شده:  

درود.ملت آمریکا مثل اینکه خیلی دل و جگر دار شدن. نود درصد فیلمهایی که داره ساخته میشه ترسناک هست .درسته ما مثل زمان دیدن طالع نحس و جنگیر دل و جگر دیدن فیلم ترسناک رو نداریم اما واقعا فیلمهای الان از نظر ساخت فاجعه شدند .مثلا الان ترسناکترین فیلمهاب الان رو conjuring میگن اما فقط باقرار دادن یه صورت ترسناک در یه صحنه میان تماشاچی رو به زور می ترسونند .در صورتیکه فیلمی مثل طالع نحس تنها با پخش یه موزیک مو رو به تن تماشاچی سیخ می کرد.

سلام به سناتور و همگی

نمودارهای آماری سیر محبوبیت ژانرها در سینما، نشان می‌دهند که وحشت، به شکلی بی‌سابقه محبوب شده.

فیلم‌های ترسناک معمولا کم‌هزینه‌اند، یک خانه متروکه، چند بازیگر ناشناس و جلوه‌های ساده کافی است، تا محصولی با سود کلان ساخته شود. و ترس، خیلی وابسته به زبان و فرهنگ نیست، و برای همه دنیا قابل فهم است. ژانر وحشت، معمولا با ترس های روز جامعه سنخیت دارد. و البته، بخاطر آثار شیمیاییش در بدن،(آدرنالین، دوپامین و اندورفین) تجربه‌ای فیزیکی هم هست، که تماشاگر را دوباره به سالن می‌کشاند.

 استودیوها هم که، به دنبال فروشند، و نه تنها به بزرگسالان و آمریکایی ها. نوجوان‌ها (محدودیت سنی) و زنها هم باید بلیت بخرند، و تماشایش را هم توصیه کنند! این یعنی حذف صحنه‌های تند، خشونت افراطی یا ترس روانی عمیق، و استفاده از تکنیک‌های سطحی ترس ناگهانی با صدا یا تصویر، که سریع اثر می‌گذارند، ولی ماندگار نیستند. تکرار کلیشه‌ ها. ترکیب با طنز، درام و غیره هم، که باعث سرگرمی بیشتر، اما کاهش حس ترس خالص شده.  آنچه باقی مانده، بیشتر هیجان و سرگرمی گاهی خنده آور است، نه تجربه‌ای رعب‌آور و ماندگار.

در دوران کد هیز، هالیوود کمتر جهانی بود، فیلمسازها بیشتر به‌چشم مؤلف دیده می‌شدند. و سینما هنوز رسانه اصلی سرگرمی. قوانین سختگیرانه اجازه نمایش هر چیزی را نمی‌داد. پس فیلمساز باید از راه‌های هنری‌تر و نمادین استفاده می‌کرد. که  زبان استعاره و بازی با تخیل را تقویت می کرد. و وحشت کلاسیک خیلی خلاقانه، روانی و زیرپوستی بود.  محدودیت امروز اما، از جنس بازاریابی و پول است، نه محدود شدن خلاقیت هنری.

وحشت دهه هفتاد، تازه‌نفس و جسور بود، و تازگی داشت. فیلم‌های وحشت آن دوران، نه‌تنها برای تماشاگران تجربه‌ای تکان‌دهنده بودند، بلکه برای خود سینما هم تازگی داشتند. ترس دیگر فقط در قلعه‌های خون‌آشامی خلاصه نمی‌شد. وحشت از دل خانه، از خانواده، از جامعه می‌آمد.

 خلاصه اینکه، استودیوها به جای نوآوری، ساده‌ترین راه جذب مخاطب را می روند. سطحی و با داستانی ساده. برای رقابت با استریمینگ، بازی‌های ویدیویی، و بلاک‌باسترهای میلیاردی. در نتیجه فیلم وحشت هم باید مثل محصول صنعتی سریع، ارزان و قابل فروش باشد!  همچنین بنظر می رسد موفقیت‌هایی مالی، مثل Terrifier، نکرار همان "چند نمونه موفق، سیل تقلیدها، و در نهایت غربال شدن معدودی که ماندگار می‌شوند" را بدنبال داشته.

 بودجه و درآمد بعضی از فیلمهای معروف ژانر.

اغلب تصور ما از ژانر وحشت تنها به یکی‌دو زیرشاخه‌ آن (Psycho, Dracula, The Exorcist و این معمولیها) محدود می‌شود. در حالی‌که فهرست ۲۰۰ فیلم برتر این ژانر، تنوع بسیار بیشتری را نشان می‌دهد.

The 200 Best Horror Movies of All Time