سریال جنایی حادثه ای گمشده (Kayıp) از معدود آثار ترکی است که برای بیش از حد طولانی کردنش زیاد به آن آب نبسته اند. به خاطر همین هم با وجود اینکه باز هم طولانی است از سایر آثار ترکی قسمت های به مراتب کمتری دارد. سریال بسیار پیچ در پیچ، پر تعلیق و گمراه کننده است اما اینجا تنها قرار است به سکانسی اثر گذار اشاره کنم که هیچوقت تماشایش خالی از لطف نیست.

در ابتدا زنی جوان به نام اوزلم را می بینیم که در بازداشتگاه نشسته است. به یکباره صدای باز شدن در را می شنود. کمی به عقب می نگرد و آنگاه می بینیم زن دیگری به نام لیلا وارد می شود. برای یک لحظه چشمان‌شان به هم تلاقی پیدا می کند اما هنگامی که لیلا با تعجب دستهایش را بر دهانش می گذرد، اوزلم با شرمندگی رویش را بر می گرداند. لیلا کم کم شروع به صحبت می کند و می گوید که آن چیزی را که می بیند باور نمی کند. در حالی که اشک از چشمانش سرازیر می شود می گوید چرا همچین کاری کردی به من نگاه کن. اوزلم اما همچنان از او رویگردان است و اشک می ریزد. موسیقی متن در انتقال احساس دو کاراکتر کمک بسزایی می کند. لیلا همچنان با غصه ادامه می دهد چطور همچنین کاری کردی مگر نمی گفتی که بهترین دوستم هستی! در اینجا موسیقی متن کمی شدت پیدا می کند.

اوزلم که همچنان گریان است از دیدن او خودداری می کند. چه می تواند بگوید. اینکه شرمنده ام تو آسیب ناخواسته بودی!!! اینکه با تو مشکلی نداشتم اما برای رسیدن به اهدافم مجبور بودم فدایت کنم!! اینکه آسیب‌هایی که به من وارد کردند مرا مجبور به اینکار کرد. آنوقت باید توضیح دهد که نه تنها اشتباهات گذشته اش باعث شده که در معرض آن آسیب ها قرار بگیرد بلکه آن اشتباهات از همان ابتدا به زندگی لیلا نیز لطمه زده بود. نه اینها را نمی توان گفت. پس سکوت و گریه و شرمندگی تنها راه ممکن در این شرایط است.

لیلا در حالی که نرده های بازداشتگاه را گرفته است فریاد می زند که تو چطور آدمی هستی. به من نگاه کن، چطور آدمی هستی تو. تا روزی که زنده ام نفرینت می کنم. نگهبان سر می رسد و سعی می کند لیلا را کنترل کرده و از آنجا دور کند اما لیلا همچنان مقاومت نشان می دهد. اوزلم در حالی که سرش را با دو دست گرفته همچنان صدای فریاد لیلا را می شنود که به او می گوید خدا لعنتت کند. تا اینکه لیلا توسط آن مرد خارج می شود.

این سکانس به همراه موسیقی متن زیبایش به زودی تمام شده و جایش را به یک سکانس حادثه ای می دهد اما آن چیزی که هنوز تمام نشده است اشکهای بیننده است. اینکه برای کدام یک باید دل بسوزاند. برای زنی که تمام عمرش باشرافت زندگی کرده و یا برای آن دیگری که زندگی اش مملو از اشتباهات مختلف بوده. اشتباهاتی که بعضاً فجایع جبران ناپذیری را رقم زده‌اند که البته لزوماً همه آنها عمدا صورت نگرفته اند اما با این وجود نمی توان آن زن را مقصر ندانست. هر جوره که به داستان نگاه کنیم اوزلم را نمی توان انسان خوبی دانست و همه موافق خواهند بود که زندان حق اوست. با این وجود بیننده به هر دو حق می دهد. این سکانس درباره ملاقات یک انسان شریف و یک جنایتکار بالفطره نیست. بلکه درباره ملاقات دو انسان است که یکی بهتر از آن یکی است اما ما قرار نیست که بی رحمانه قضاوت کنیم. ما دو انسان را مشاهده می کنیم که هر چه کرده اند باز هم لایق همدردی ما هستند.

و چه زیباتر از سکانسی که در سریال تمام می شود اما در ذهن بیننده هرگز تمام نمی شود!