فیلمی با این درجه از سرزندگی و شادابی کمتر دیده‌ام!

     فیلمسازان امروزی گاهی باید سری به سینمای کلاسیک بزنند و با افتخار چنین آثار شگفت‌انگیز و  سرشار از انرژی را سرمشق خود قرار دهند.

    چنان ساختار این فیلم به خوبی در هم چفت شده و به زیبایی به هم گره خورده که مو لای درز هیچ نمایی از آن نمی‌رود. گاهی از خودم می‌پرسم این نسل فیلمسازان کجا رفتند؟ چرا این سبک‌های نفس‌گیر و جان‌بخش که آدرنالین خون را تا جایی که بشود بالا می‌برد، ساختگی نیست، تروکاژ نمی‌خواهد، با یک شیمی شگفت بین بازیگران، ... ، چنین سبکی کجا رفته است؟

     به این سبک در ادبیات "سهل ممتنع" می‌گویند، ساده اما بی‌مانند! روند کار به سادگی و بدون پیچیدگی دروغین پیش می‌رود. شما در همذات پنداری با گانگستر تا مرز "پدرخوانده" پیش می‌روید، تعلیق کم کم روان شما را درهم می‌پیچد. طرف چه کسی را باید بگیرید؟ گانگستر، همسرش، مادرش، هم قطارانش، نفوذی بی دست و پا ولی باهوشش؟

     و سکانس پایانی که بسیار خوب جمع بندی شده و پس از چلاندن روان آشفته‌ی بیننده کاری می‌کند که نفسی به آسودگی بکشد.

   این رُخشاره بازنمای خوبی برای سینمای کلاسیک است و برای کسی که هیچ چیزِ یک فیلم جای ضرباهنگ آن را نمی‌گیرد سبب خرسندی و خوشنودی خواهد بود.

    اگر دلتان برای یک فیلم پرانرژی و سرگرم کننده‌ی کلاسیک تنگ شده، در یک نیمروز  یا شاید هم سرشب خرداد ماه که به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد، این فیلم می‌چسبد!