در شیوه ی نمایش ارسطویی، کشمکش یا Conflict یکی از اصول ساختار درام است که مبتنی بر تقابل

پروتاگونیست(قهرمان) و آنتاگونیست (ضد قهرمان) یا همان شخصیت منفیست.

پروتاگونیست در جهت تغییر وضع موجود می کوشد و آنتاگونیست در پی آن است تا وضع موجود را

به همان شکل حفظ نماید .

فیلمنامه های سینمای کلاسیک نیز عمدتا براساس همین نظرگاه ارسطو، نوشته و اجرا شده اند.

و اما در مورد شخصیت منفی, این کاراکتر باید علاوه بر پیش بردن ماجرا ونقش داشتن در ایجاد کشمکش و تعلیق

در طول داستان، از ویژگی جذاب بودن و حتی گاه دوست داشتنی بنظر رسیدن برخوردار باشد.

دیده شده که در برخی فیلمها، خالق اثر با تمهید "ترحم" نسبت به آنتاگونیست، گرایش تماشاگر را تسبت به او افزون

کرده، تا جایی که حتی تماشاگر در دل، آرزوی پیروزی او را در برابر قهرمان داشته.

شخصیت منفی ممکن است ذاتا سیاه باشد و یا تحت شرائطی خاص و حتی گاهی ناخواسته و نا خودآگاه، به ضد

قهرمان تبدیل شود.(مثال برای مورد آخر، کاراکتر جک تورانس فیلم "درخشش" کوبریک، با بازی جک نیکلسون

است که تحت تاثیر فضای مالیخولیلیی هتل، کم کم به ضد قهرمانی علیه خود و خانواده اش تبدیل می شود.)

یکی از بهترین این کاراکترها که تحت تاثیر شرائط خانوادگی،عقیدتی و کاری، تبدیل به کاراکتر منفی می شود،

"الکساندر سباستین" فیلم بدنام هیچکاک، با بازی کلود رینز (با ارادت به سروان عزیز!) است. این شخصیت

که در ابتدای ورود به فیلم، به خاطر عدم آگاهی از نقشه ای که دولین و همکارانش به توسط آلیشیا برای او طرح

ریخته اند، و نیز حس بازی خوردنش توسط آنها، از دید تماشاگر، مورد ترحم قرار می گیرد. ضمنا عشق قدیمی او

نسبت به زن ، سرکوب شدگی اش توسط مادر و قیاس بی عرضگی های او در برابر دیگر اعضای انجمن مخفی،

هرچه بیشتر او را در نظر بیننده، قابل ترحم و حتی نیازمند حمایت جلوه می دهد.

اوج این حس در سکانس بوسه ی نمایشی آلیشیا و دولین در زیرزمین است. حالت صورت و چشمان سباستین

در این نما، از یک طرف بخوبی بیانگر ترس او از بی آبرویی و از جهت دیگر تحقیر شدن یک مرد در برابر جاذبه

ی مردی دیگر است. این حس در نهایت و با شک سباستین به جاسوس بودن زن، به حقارت و ترسی مضاعف می

انجامد که به شعله ور شدن تنفر و انتقام منتهی می شود و از اینجاست که طبق ایده ی" نهایت هر اوج، سقوط است"،

کاراکتر خاکستری سباستین، به سمت سیاهی پیش می رود ولی با هنرمندی هیچکاک، این چرخش های

شخصیتی، به ظرافت و بدون برجسته شدن انجام میگیرد و مهم تر از همه اینکه، برای این تغییرات، دلایل منطقی و

احساسی قابل درکی ارایه میشود.

آنتاگونیست های هیچکاک به لطف نگاه انسانی او به آدمها و محکوم نکردن صرف آنها، همیشه از جذابترین

ضد قهرمانان تاریخ سینما بوده و هستند.