(۱۳۹۴/۳/۱۲ عصر ۱۲:۳۶)ژیگا ورتوف نوشته شده:  

لزومی ندارد هر کس آثار مبتذل آن دوره را برای دیدن و داشتن تهیه کند.اگر گرایشی برای دیدن این قبیل فیلم ها مشاهده می شود ناشی از هزار مشکل روانی و روحی و تاریخی مردمی است که راه را عوضی می روند.

دوست گرامی ،تعجب می کنم که با صراحتی بدون تزلزل ، کسانی که این فیلمها را جمع آوری و یا نگاه می کنند روانی خوانده اید؟ این چه حکمی است که صادر کرده اید که لزوم ندارد کسی این فیلمها را داشته باشد. اول تعریف ابتذال از دیدگاه شما چیست؟ شما که علاقه ای به دیدن یکی از مهمترین فیلمهای موج نو نداشته اید چگونه 10000هزارتومان پرداخته اید؟ اگر قیصر را بنجل بنامید بنده دیگر حرفی ندارم . مگر اکنون سینمای ایران تمامی فیلمهایش ناب و ستودنی است ؟ دهها فیلم فرصت طلب و بی محتوا که دقیقا و نعل به نعل از سینمای آن دوران کپی شده اند. اگر در قاموس شما ابتذال یعنی بی پروایی در نشان دادن صحنه های وقیحانه که صحیع است. اما مطمئنا ابتذال واقعی یعنی موضوعات سبک و پیش و پاافتاده و فتورمان هاست.

لطفا اگر میانه ای با سینمای گذشته ندارید ،یک جلد از کتاب تاریخ سینمای ایران تالیف جمال امید را تورق کنید تا ببینید که سینمای ایران همان چند فیلم کاباره ای نیست . بلکه آثار بسیار فاخری وجود دارد که سینمای ایران امروز مرهون آنهاست. بنظر شما آن مردم روانی که به راحتی می توانند با یک کلیک جدیدترین فیلمهای دنیا و شاید انواع و اقسام فیلمهای پورنو و ضد اخلاقی را تماشا کنند چه نیازی دارند تمایلات ! خود را با فیلمهای رنگ و رو رفته گذشته سیراب کنند؟! نه دوست عزیز ،اگر کسی امروز به تماشای فیلمی چون گنج قارون می نشیند حاصل آن قلقلک حس نوستالوژیکی ما ایرانیان است والا رقص معروف کنار استخر ستاره آن فیلم ، امروز نه کسی را به وجد می آورد و نه او را از جاده اخلاق و عفت خارج می سازد . اگر کسی با این نیت فیلم را ببیند در سلامتش باید شک کرد.همه چیز زیر سر همان حس لعنتی است . حس تعلق خاطر به گذشته ها ، یک چیزی مانند خوردن فالوده کرمان در کاسه چینی گل درشت با گلاب دو آتشه کاشان همراه با شیره شکر ناب و با یخ یخدان های تاریخی. امروز همان فالوده را در ظرفهای یکبار مصرف بی نام ونشان می خوریم که تصنعی است مانند برخی از فیلمهای امروزی که جعلی اند.