لحظات انزجار و افتخار از پنج شخصیت منفور در چهار فیلم مشهور (قافیه خودش جور شد!!!)

ناخدا بلای با بازی ترور هاوارد فرمانده کشتی بونتی یکی از منفورترین شخصیتهای سینمایی نزد من می باشد. کافیست شورش در کشتی بونتی را با حوصله ببینید تا پی به رذالت این شخص ببرید. اوج انزجار از این شخصیت وقتی شکل میگره که مانع آب خوردن یکی از خدمه های ییمار کشتی می گردد . وقتی فلیچر با بازی ماندگار مارلون براندو پس از در دست گرفتن کشتی دستور به نابودی گلدانهای دوست داشتنی او را می دهد دل هر مخاطبی خنک می گردد:

هیچوقت از برونو آنتونی با بازی رابرت والکر خوشم نیامد. برونو بدجوری موی دماغ گای هینز شده بود. برونو یکی از اعصاب خرد کن ترین شخصیتهایی است که هیچکاک خلق نمود. هر چه فیلم جلوتر میره برونو بیشتر اعصاب مخاطبین فیلم بیگانگان در ترن را خرد میکنه. اوج انزجار و دل خنکی فیلم در چند ثانیه پایانی فیلم به وقوع می پیوندد. اونجا که وقتی برونو داره نفسهای آخر زندگیش رو میکشه و هر بیننده ای فکر میکنه الآن وجدان درد میگره و حقیقت رو میگه اما اون در حضور پلیس و در حالیکه داره نفس آخرشو میکشه لبخندی به گای میزنه و میگه اومدی فندکِ تُ از محل وقوع جرم برداری؟ و لبخندی میزنه و میمیره. درست در لحظه ای که بیننده به اوج نفرت رسیده و فکر میکنه گای دیگه هیچ مدرکی برای برائت از قتل نداره دستان برونو باز میشه و پلیس فندک رو تو دستهای برونو می بینه و دل همه خنک میشه (البته پیش تر از این هم به این شخصیت اشاره شده بود)

احتیاج به توضیح داره؟ کسی هست که از او خوشش بیاد. او رذالت را وقتی به اوج خودش میرسونه که در قهقرای کشتی در حال غرق شدن تایتانیک به جک و رز تیراندازی میکنه. و وقتی با بغل کردن کودکی خودش را تو آخرین قایق نجات که مخصوص زنها و کودکان بود جا میکنه و خدمه کشتی هم با نگاه معناداری بهش دستور به آب اندازی قایق رو میده اعصاب هر بیننده ای را به هم میریزه. اما همین شخصیت وقتی در صحنه های پایانی زیر باران بین بازمانده های کشتی بدنبال رز میگرده رز با معرفی خود بعنوان رز داوسون دل همه بینندگان تایتانیک رو خنک میکنه تا او هرگز دستش به رز نرسه.

چقدر از این پسرعموی ربکا بدم می اومد. اما وقتی در دادگاه شخصی که بعنوان شاهد اومد تا علیه آقای دوینتر شهادت بده را دیدم تازه فهمیدم از پسر عموی ربکا بدتر هم وجود داره. پیشخدمت مخصوص ربکا با اون چهره عبوسش از پسرعموی ربکا هم منفورتر بود. اوج رذالت پسر عموی ربکا را در سکانسی که آقا و خانم دوینتر در روز دادگاه در داخل ماشین مشغول صرف ناهار هستند را می توان در رفتارش هنگام بلعیدن یک ران مرغ از غذای آقای دوینتر دید اما وقتی در لحظات پایانی فیلم دکتر ربکا شهادت میده که ربکا حامله نبوده بلکه مبتلا به سرطان بوده دل هر مخاطبی از رِکَبی که ربکا به پسر عموش و پیشخدمتش زده حسابی خنک میشه.