معمولا فیلم هایی منو تشویق می کنند که بارها اونا رو ببینم،  اخیرا فیلم این گروه خشن رو 5 بار دیدم!

فیلم های هالیوودی که هدفشون جذب بیننده به واسطه خنداندن و یا گریاندن و یا تلقین پیام فیلم به بیننده هست رو نمی پسندم.

1) پدرخوانده 1 و 2 - فرانسیس فورد کاپولا : از اینکه اهمیت خانواده را بیان می کند، علاقه ام را روز به روز به این فیلم بیشتر می کند، فیلمبرداری، موسیقی ، و بازیگری در اوج هستند

2) راننده تاکسی - مارتین اسکورسیزی : تنهایی را می پسندم، وقتی با بازی رابرت دنیرو همراه باشد ، سکانس پایانی فبلم را می ستایم، آثار اسکورسیزی را باید جداگانه بررسی کرد.

3) بیلیارد باز - رابرت روسن : نگاهی بی پروا به روابط انسانی و عشق درونی شخص، بازی نیومن ولوری همیشه منو وادار می کنه از این فیلم به خوبی یاد کنم

4)مردی برای تمام فصول - فرد زینه مان : مفهوم درونی در کنار جلوه های تصویری فیلم، تاثیر گذار است.

5) جاده مالهلند - دیوید لینچ : در میان فیلم های هزاره سوم، فقط جاده مالهلند است که دید مرا به زندگی درک می کند.

6)چه کسی از ویرجینیا ولف می ترسد - مایک نیکولز : دیالوگ های شنیدنی ، بازی فوق العاده 4 بازیگر و البته اون حس ابهام و دورویی فیلم مرا مسحور خود می کند

7) رفقای خوب - مارتین اسکورسیزی : اسکورسیزی در نمایش دادن رفقای بد داستان استاد است.

8) گاو خشمگین - مارتین اسکورسیزی : بازی دنیرو در حالیکه مشت هایش را به طرف بیننده پرتاب می کند، رینگ زندگی را به تصویر می کشد

9) داستان توکیو - یوساجیرو اوزو : تاثیر فیلم بر من چنان است که هرگاه فیلم را می بینم اشک هایم جاری می شود

10) هفت - دیوید فینچر : بهترین فیلم جنایی تاریخ سینما (البته به نظر من!) ، سکانس های پایانی فیلم خیره کنندست

11 ) این گروه خشن - سم پکین پا : وسترنی دیدنی در نسان دادن تغییرناپذیری مردهای صحرا

12 )محله چینی ها - رومن پولانسکی : نوآری در دهه 70 که با بازی نیکلسون و فیلمنامه عالی به شاهکاری برای من تبدیل می شود

و رستگاری شاوشنگ، روشنایی های شهر ، مسیر سبز ، کفش های قرمز و دهها فیلم دیگر