" گهی پشت به زین و گهی زین به پشت " 

گویا زمانی صدام حسین برای اهانت به مبارزین ( اتحادیهء میهنی کردستان عراق ) ، تسبیحی برای جلال طالبانی در کوهها می فرستد تا بیکار نماند و طالبانی آن را می پذیرد .

بعد از سرنگونی صدام ، طالبانی، در زندان به دیدار او می رود و می پرسد : یادت هست زمانی تسبیحی برایم فرستادی تا از بیکاری حوصله ام سرنرود ؟

صدام می گوید : خوب به یاد دارم .

طالبانی همان تسبیح را به صدام پس می دهد و می گوید : آن زمان من چندان بیکار هم نبودم ، لیکن اکنون در این دنیا تو بیکار ترین انسانی . پس بگیر تا حوصله ات سرنرود !

پ ن : وقتی صدام تو زندان بود ، چندباری از کنار همان زندان عبور کردم ( چه در ماشین و چ  پیاده ) .

حس عجیبی داشت برام وقتی صدام رو پشت اون دیوارهای بلند تجسم میکردم و به زندانیان ( ابوغریب ) و عمرازدست رفته شان ، شکنجه ها و زجه هایشان فکر میکردم.

آرزو میکردم اجازه میدادند بروم و از نزدیک چند دقیقه ای رودررو نگاهش میکردم و از ته دل به عاقبتش میخندیدم.