دهه ۴۰ میلادی بود، اینگرید برگمن فقط یک بازیگر نبود؛ اون برای مردم نماد پاکی، نجابت و معصومیت بود. به خاطر بازی تو فیلم‌هایی مثل کازابلانکا و نقش‌های مذهبی، همه او را مثل یک قدیسه می‌پرستیدند. او با یک دکتر سوئدی ازدواج کرده بود، یک دختر داشت و زندگیش بی‌نقص و رویایی به نظر می‌رسید.

دو تا فیلم از یک کارگردان ایتالیایی به اسم روبرتو روسلینی می‌بینه. یک نامه با چاشنی نخ دادن می‌نویسه:جناب آقای روسلینی عزیز،اگر به یک بازیگر زن نیاز دارید که انگلیسی رو خوب حرف می‌زنه، آلمانی یادشه، کمی فرانسوی می‌فهمه و تو زبان ایتالیایی فقط بلده بگه دوستت دارم من آماده‌ام بیام و نقش آفرینی کنم

روسلینی ام که هنگام خواندن نامه با دُمش گردو میشکسته قبول می‌کنه. برگمن در سال ۱۹۴۹ شوهر و دخترش رو تو آمریکا می‌ذاره و میگه به زودی برمیگردم و میره ایتالیا. اونجا، وسط فیلم‌برداری، اینگرید برگمن و روسلینی دیگه از خود بیخود میشن

 رسانه‌ها اعلام کردن دخترک پاک و معصوم، در حالی که هنوز زن قانونی دکتر لیندستروم تو آمریکاست، از روسلینی حامله شد وقتی این خبر به آمریکا رسید، انگار به مقدسات مردم توهین شده بود اونها اعلام کردند از این به بعد استفاد از شعار اینگرید دوست داشتنی برای برگمن ممنوع است رسانه‌ها یک‌شبه او را از عرش به فرش کشیدند و اورا مفسد فی الارض نامیدند.کلیساها تماشای فیلم‌های او را گناه اعلام کردند. کار به جایی رسید که تو مجلس سنای آمریکا، یک سناتور رسما سخنرانی کرد و برگمن رو فرستاده شیطان نامید و خواست که دیگه هیچ‌وقت راهش ندن به آمریکا

برگمن بلاخره تسلیم نفس اماره شد طلاق گرفت و با روسلینی ازدواج کرد. اما این عشق آتشین هم دوام نیاورد. روسلینی نسبت به برگمن بدبین شده بود اجازه نمی‌داد برگمن با کارگردان دیگه‌ای کار کنه و میگفت اگه رفتی چشمت یکیو گرفت و من به سرنوشت لیندستروم نگون بدخت دچار شدم تکلیف چیه از طرفی هم فیلم‌هایی هم که با هم می‌ساختن تو گیشه شکست می‌خورد. بالاخره بعد از حدود ۷ سال، این دو نفر از هم طلاق گرفتند

در سال ۱۹۵۶، هالیوود بهش پیشنهاد بازی تو فیلم آناستازیا رو داد.او برای این فیلم دومین جایزه اسکارش رو گرفت.بالاخره تونست با دختر اولش دیدار کنه. برگمن در سال ۱۹۷۴ سومین اسکارش رو هم گرفت و در نهایت، در روز تولد ۶۷ سالگیش بعد از چند سال مبارزه با سرطان از دنیا رفت.روحش شاد و یادش گرامی

چند روز پیش تصادفا وارد یه محفلی شدم که چندین عزیز محترم مبحثی بینشون بود که آدری هپبورن بازیگر قدر تری بوده یا مریلین مونرو. در نگاه اول همه چی عادی بود برام و مشتاقانه به فکت هایی که رو میکردن گوش میدادم یکی از این اعضا که احتمال غریب به یقین طرفدار متعصب هپبورن بود اومد و با تحکم گفت:متوجه این موضوعات نمیشم مریلین واقعا در حد و اندازه آدری نبوده اسکار و جوایزش گویا ایناست. صرفا بخاطر اندام و چهره اش طرفدار داشته کلا هم دو تا فیلم خوب بازی کرده که جفتشم بخاطر حضور اسطوره هایی همچون گبیل و کورتیس و لمون بوده،تازه از نظر اخلاقی هم پر از مشکل بوده و با هرکسی که میتونسته رابطه داشته الکی الکی بازیگر شده

با اینکه طرفدار هیچ کدوم نیستم اما بنظرم خیلی یه طرفه رفت و تصمیم گرفتم کمی باهاش گفتگو کنم،در ابتدا خب از نظر طول عمر بازیگری و آمار جوایز و سابقه کاری حق با ایشون بود و کاملا مشخصه،هپبورن با اولین فیلمش کنار گریگوری پک اسکار گرفت سال بعدش چمدونش رو بست رفت پیش بوگارت و هولدن مدتی بعد تر از اونم تو عشق در بعد از ظهر با کوپر هم بازی شد، پس ما میتونیم بگیم این فیلمای هپبورن بخاطر این قشنگ بود که مقابل غول های هالیوودی داشت بازی میکرد و عملا خودش هیچکاره بود!بعد تر از اون برسیم به صبحانه در تیفانی،هپبورن بی نظیر بود تو اون فیلم واقعا لایق تمامی اون تحسین ها بود همه چی فوق العاده بود اما چرا واکنشی به نویسنده که خودشو به آب و آتیش میزد و میگفت هالی گولایتی برای مونرو بود نشون داده نشد(وارد حواشی بانوی زیبای من که اصلا نمیشویم چون دریای بی انتهاییه).نگاهی به کارنامه هپبورن بندازید بهترین و موفق ترین فیلم های اون برای زمانی بوده که از نظر روحی روانی مساعد بوده بارها فیلم نامه و دیالوگ هاشو میخونده همیشه یک ساعت قبل شروع فیلم برداری تو صحنه حاظر بوده و به گفته تمامی کسانی که باهاشون همکاری داشته کارکردن با اون راحت ترین کار دنیا بوده.نقطه مقابلش مونرو تو لجن دست و پا میزده اون حال و اوضاع روحی روانی اصلا خوبی نداشته همیشه دیر سر صحنه حاظر میشه اون دیالوگ هاشو فراموش میکرده مونرو گاها حتی مست سر صحنه میرفته،با تمامی این اوصاف تو فقط و فقط باید مریلین مونرو باشی که با تمامی این شرایط بخوانت، بازی کنی و اون فیلم مثل بمب بترکه.

در مورد اخلاق بنظرم درست نیست که ما بازی یک بازیگر بخوایم صرفا فدای اخلاق اون کنیم و چشم روی قدرت بازیگرش ببندیم،با این مقررات قطعا مارلون براندو جزو یکی از اساطیر هالیوود حساب نمیشه هیچ،هر پنج شنبه شب هم باید دور مزارش جمع شیم دسته جمعی سنگسارش کنیم

میگن مونرو هوس باز بوده دنبال آدمای بزرگ و لقمه های بزرگ بوده اون با همسرانش نساخته اون بخاطر قدرت حاظر شده با جان اف کندی و برادرش وارد رابطه بشه و بخاطر یتیم بودنش به دنبال ترحم بوده و...

کت طرفداری رو در بیارید،هپبورن دختر یه اشراف زاده بود دوستان و اطرافیان اون مثل ژیوانشی و شوهر اولش مل فرر باعث میشد هالیوود نتونه هر بلایی بخواد سرش بیاره،اون تو سابرینا با وجود اینکه نامزد داشت عاشق و دلباخته هولدنی شد که همسر و بچه داشت و میگفت اونو طلاق بده بیا با من ازدواج کن،در چگونه یک میلیون بدزدیم با اوتول وارد رابطه کوتاه مدت شد(همسر داشت)،تو داستان راهبه از نویسنده خوشش اومد(همسر داشت)،شاهکار و ورق آس کارنامه اش هم میرسه به رابطه اش با آلبرت فینی در دوتا برای جاده که عالم و آدم با خبر بودند و جالب تر اینکه فینی قول ازدواج بهش داده بود اما به محض اینکه موضوع طلاق جدی شد قالش گذاشت رفت!!در پایان فیلم برداری رومن هالیدی هم باهاش مصاحبه کرده بودن که شیمی بینتون خیلی واقعیه چطور همچین چیزی امکان پذیره و پاسخش این بود:برای داشتن شیمی واقعی باید به دور از دوربین ها عاشق پک شد، و من فکر کنم در انجام این کار موفق بودم. یه نکته ام که گفتنش خالی از لطف نیست هپبورن با جان اف کندی(اسطوره اخلاق)هم وارد رابطه شده بوده در سال ۱۹۵۳ و بارها به محل اقامتگاه شخصی اون میرفته این موضوع تا سال ها و حتی بعد از مرگ کندی هم فاش نشده بوده،در رابطه با بن گازارا هم واردش نمیشم چرا که  سکینه ۱۲ ساله از تمساح دره معتقده شوهر خیانت کاری داشته و کسی درکش نمیکرده پس مجبور بوده

صحت و درستی یا نادرستی موضوعات بیان شده با سرچ ساده در گوگل و یا راحت تر از اون هوش مصنوعی هایی که امروزا بخش جدایی ناپذیر از زندگی بسیاری از ما شده مشخص خواهد شد،اماچرا در رابطه با مونرو همه چی مثل روز روشنه و به راحتی بیان میشه ولی در رابطه با هپبورن نه؟چون هپبورن نماد معصومیت دوست داشتنی بودن بوده اگه این اخبار به گوش بقیه میرسیده اتفاقی که برای برگمن افتاد و به مراتب خیلی بدتر رخ میداد و کلا جایگاه خودشو از دست میده و این برای آخرین معصوم سینما اصلا خوب نبوده و نیست!ولی مونرو نقشی هم که در فیلما بازی میکرده بر زدن مردان زن دار بوده پس هرچی این اخبار بیشتر مخاطب بیشتر ترغیب میشه

در مبحث زیبایی هم که واقعا خنده داره این موضوع چرا که شما نمیتونی به یک بازیگر خورده یا ایراد بگیری که چرا یک پوئن(و شاید در بازیگری مهم ترین پوئن)رو داری و ازش استفاده میکنی،از نظر برندینگ و مشهوریت جهانی واضحا مریلین مونرو بسیار شناخته شده تر و مشهور تره امروز از هر نوجوانی و جوانی سوال کنید و اسم این دو نفر رو بپرسید احتمال ۹۰ درصد هیچکدام رو نمیشناسن اما به شما خواهند گفت اسم مریلین مونرو رو زیاد شنیده اند

در انتها اما هیچ بازیگری قدیسه یا مریم مقدس نیست،آدری هپبورن هم واقعا زن مهربان و دوست داشتنی بوده اینو بارها در غالب سفیر یونسیف یا فاصله گرفتن از هالیوود تو برهه ای که میتونست کارهای زیادی انجام بده ثابت کرده. و این نوع نگرش دیدگاه و نظر واقعی ماها نیست بلکه تصویری که هالیوود سعی میکنه بر اساس کرکتری که از هر بازیگری ساخته به بیننده اش القا کنه

روح هر دو این عزیزان و بزرگواران شاد

ارادتمند•