[-]
جعبه پيام
» <سنباد> باسلام ودرود گرم , صدای مرحوم ربیعی خاطره پدر استرلینگ و دکتر واتسون( ادوارد هاردی) رو زنده میکنه. خدارحمتش کنه
» <شارینگهام> دوستان،از این سایت خبر داشتید؟ https://cafeclassic5.ir/showthread.php?t...https://cafeclassic5.ir/showthread.php?tid=509&pid=4532
» <جیمز باند> عملیات مرداب هم تمام شد... چه زیبا اشاره کردید...آخرین بازمانده هم رفت... یادش همیشه گرامی
» <جیمز باند> وقتی سریال 24 را بار اول میدیدم به خودم گفتم صدای او شایسته مشاور نامزد ریاست جمهوری است...
» <جیمز باند> استاد ربیعی، بی ادعا، بی حاشیه، مرد نازنین، با صدایی دوست داشتنی، کار بلد به معنای واقعی، تیپ ساز...
» <مموله> روح استاد پرویز ربیعی شاد شاهکارشون توی سریال جنگجویان کوهستان به جای کائوچیو بود البته به جز بچه های دهه شصت بنظرم پسرشجاع ،الفی ،میشا ،استرلینگ هم یتیم شدند.
» <رابرت> "پدرهای مهربانی که پیپ می‌کشیدند..." به یاد مرحوم "پرویز ربیعی" https://cafeclassic5.ir/showthread.php?t...https://cafeclassic5.ir/showthread.php?tid=56&pid=4531
» <اکتورز> بهترین جایگاەها نزد آفریدگار را برای آرامش روح استاد پرویز ربیعی آرزومندم ، خداحافظ صدای مهربان استاد ادر نجار
» <شارینگهام> در جمع دوبلوران «عملیات مرداب » استاد ربیعی ، اولین کسی بود که از دور خارج میشه و در زندگی آخرین نفر!
» <شارینگهام> سلام و هزاران تسلیت ؛ استاد پرویز ربیعی هم رفت. دیگه از جمع دوبلوران« عملیات مرداب »هیچ کس نمانده ...
Refresh پيام :


ارسال پاسخ 
 
رتبه موضوع
  • 8 رای - 3.63 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
سینمای وسترن
نویسنده پیام
Classic آفلاین
صاحب کافه
*********

ارسال ها: 799
تاریخ ثبت نام: ۱۳۸۸/۱/۲۷
اعتبار: 47


تشکرها : 6814
( 6072 تشکر در 445 ارسال )
شماره ارسال: #4
RE: سینمای وسترن
 
9 سوار سرنوشت یا 9 غول بزرگ بازیگری  وسترن
  


درست مثل رابطه مرغ و تخم مرغ می‌ماند؛ معلوم نیست به خاطر ماهیت قهرمانی و فردگرایانه ژانر وسترن است که وسترنرهای بزرگ همگی به نمادی از مردی و مردانگی تبدیل شده اند یا برعکس. این بازیگرها هستند که به این ژانر شکوهی حماسی داده‌اند. هر چه هست، هنوز هم فقط چهره‌هایی مثل راسل کرو می‌توانند در قامت یک وسترنر به یادماندنی ظاهر شوند ؛
کسانی که شباهتی به این فهرست جادویی داشته باشند.
 

گری کوپر (1901_1961): جامه وسترنری برای هیچ کسی به اندازه او برازنده نبود. او در فیلم‌ها کار چندانی نمی‌کرد. ساکت و آرام با نگاه نافذ و غمبارش در گوشه‌ای می‌ایستاد و همین. باور کنید، به تنهایی برای باشکوه شدن هر صحنه ای کافی بود. کوپر برای «ماجرای نیمروز» (1953) اسکار گرفت و برای حداقل 8 وسترن شاهکار دیگر اسکار نگرفت. داستان «ماجرای نیمروز» فقط 2 ساعت از یک روز کلانتر کوپر است.
 
 

راندولف اسکات (1903 _ 1987 ): ستاره حلبی روی سینه هیچ کس آن قدر خوب نشست که روی سینه این مرد آرام. اسکات، کلانتر شریف همه وسترن‌های دهه 1940 و 1950 بود. تردیدی که همواره در صورت استخوانی او بود، عنصر انتخاب را در وسترن‌ها پر رنگ‌تر کرد و لحظات درخشانی را روی پرده به وجود آورد. او در «آخرین موهیکان‌ها» ( 1936 ) نقش سرخ پوست‌ها را هم بازی کرده.
 
 

هنری فاندا (1905 _ 1982): تنها کسی بود که می‌توانست در کل یک فیلم، هفت تیر به کمر نبندد و باز هم کابوی باشد. فاندا کشف جان فورد بود و یک سه‌گانه درخشان با فورد دارد که بدون شک «محبوبم کلمنتاین» (1946) گل سر سبد آنهاست. فاندا با خودش زیبایی رمانتیک را به وسترن آورد. حتی وقتی سر جو لئونه در «روزی روزگاری در غرب» (1968) خواست کلیشه همیشگی او را بشکند و نقش یک شریر را به او داد، نقش آن شریر را هم باوقار بازی کرد.

 

 

جان وین (1905_ 1982): برای ستایش او، آوردن همین یک نقل قول کافی است که هوارد ‌هاکس می‌گوید: «یک بار با جان فورد درباره وسترن گپ می‌زدیم به این نتیجه رسیدیم که ساختن وسترن خوب بدون جان وین خیلی سخت است». وین بیشتر از هر کس دیگری وسترن بازی کرد و وقتی برای یک فیلم متوسطش، «جرأت واقعی» (1969) اسکار گرفت، منتقدها نوشتند که تمام اسکارهای تاریخ برای لحظه وداع غمبار او با خانه در آخرین سکانس «جویندگان» (1956)، کم است».
 
 

جیمز استوارت (1908 _ 1997): یکی دیگر از وسترنرهایی که با کمترین شلیک، تمام صحنه را مال خودش می‌کرد. چهره متفاوت او «به طرزی غیر عادی، عادی بود». شاهکارش «مردی که لیبرتی والانس را کشت» (1962) بود. استوارت آن قدر معصوم بود که وقتی در سال مرگش از مردم امریکا در یک نظرسنجی پرسیدند فرد مورد اعتماد شما کیست، او رتبه یک را آورد و رئیس جمهور وقت رتبه 664.

 

 

برت لنکستر (1913 _ 1994): فقط یک بار باید کلوزآپ دندان‌های به هم فشرده او را ببینید تا برای باقی عمر شیفته فیلم‌های وسترن شوید. لنکستر یکی از حرفه‌ای‌ترین وسترنرهای سینما بود که هر تیپی را بازی می‌کرد؛ از سرخ پوست فیلم «آپاچی» (1954) تا سرخ پوست کش «نابخشوده» (1959). به همان راحتی که در «جدال در اوکی کرال» (1957) چهره مصمم و عصبانی به خود می‌گرفت می‌توانست در (1954) خنده‌های پت و پهنش را تحویل گری کوپر بدهد.
 
 

کرک داگلاس (1916): شوخ و شنگ‌ترین وسترنری که سینما به خودش دیده. داگلاس انگ نقش یاغی‌هاست؛ یاغی‌هایی که در نهایت هم تاوان کله شقی‌شان را می‌دهند. شاهکارش «آسمان بی‌ستاره» (1955) است و درگیری‌اش با سیم خاردارهای اطراف دشت‌ها. معروف است که وقتی می‌خواست نقش ون گوگ نقاش را بازی کند، جان وین به او نامه ای نوشت و خواست که احترام وسترن را حفظ کند.
 
 

ویلیام هولدن (1918 _ 1981): حتی اگر با فورد و بقیه وسترن نداشت، همان یک فیلم «این گروه خشن» (1969) برایش کافی بود. در این شاهکار سام پکین‌پا، هولدن نقش سردسته گروهی از مردان را بازی می‌کند که به خاطر اصرارشان بر اصول قدیمی‌ای مثل رفاقت محکوم به نابودی هستند؛ صحنه ای که در پایان فیلم، رابرت رایان هفت تیر هولدن را از سر جنازه‌اش برمی‌دارد، مرثیه ای است بر عصر طلایی وسترن.
 
 

کلینت ایستوود (1930): آخرین کابوی قهرمان؛ مردی بود با صورت بی‌حالت،ِ ریش نتراشیده و چشم‌های ریز که کلمات را به سختی ادا می‌کرد و اسمی ‌هم نداشت. سر جو لئونه برای «مرد بی‌نام» سه گانه دلاری‌اش _ «به خاطر یک مشت دلار» (1964)، «به خاطر چند دلار بیشتر» (1965) و «خوب، بد، زشت» (1967) اول سراغ ریچارد هریسون رفته بود. بعدها هریسون گفت که «فکر می‌کنم بزرگ ترین خدمت من به سینما قبول نکردن این نقش بود».

منبع: هفته نامه همشهری جوان شماره 213 - با اندکی ویرایش

اینهمه کافه توی دنیا هست , اونوقت شما درست اومدین به کافه ی ما
۱۳۸۸/۹/۳ عصر ۱۲:۲۳
مشاهده وب سایت کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر نقل قول این ارسال در پاسخ
تشکر شده توسط : Savezva, سروان رنو, seyed, maryam, jack regan, 1991, ترومن بروینک, الیشا, ژان والژان, دنی براسکو, زبل خان, جوزی ولز, فورست, BATMAN, Green, Elvis, پیرمرد, بلوندی غریبه, مگی گربه, کاپیتان اسکای, مکس دی وینتر, جیمز باند, كال تورنتن
ارسال پاسخ 


پیام در این موضوع
سینمای وسترن - Classic - ۱۳۸۸/۷/۳۰, صبح ۱۲:۲۵
RE: سینمای وسترن - Classic - ۱۳۸۸/۸/۱۰, عصر ۱۱:۵۵
RE: سینمای وسترن - سروان رنو - ۱۳۸۸/۸/۲۰, صبح ۱۲:۰۶
RE: سینمای وسترن - Classic - ۱۳۸۸/۹/۳ عصر ۱۲:۲۳
RE: سینمای وسترن - Classic - ۱۳۸۸/۱۰/۱۰, صبح ۱۲:۲۲
RE: سینمای وسترن - سم اسپید - ۱۳۸۹/۱/۹, صبح ۰۲:۱۸
RE: سینمای وسترن - Classic - ۱۳۸۹/۱/۲۹, عصر ۰۶:۴۴
RE: سینمای وسترن - رائول والش - ۱۳۸۹/۳/۱۸, صبح ۰۹:۱۲
RE: سینمای وسترن - ساب زیرو - ۱۳۸۹/۸/۹, عصر ۱۰:۴۵
RE: سینمای وسترن - سروان رنو - ۱۳۸۹/۸/۹, عصر ۱۱:۲۶
RE: سینمای وسترن - Savezva - ۱۳۹۰/۱/۲۳, صبح ۱۱:۳۴
RE: سینمای وسترن - california - ۱۳۹۰/۱۲/۲۳, عصر ۰۸:۲۸
RE: سینمای وسترن - جو گیلیس - ۱۳۹۱/۴/۲۰, صبح ۱۰:۳۸
RE: سینمای وسترن - زبل خان - ۱۳۹۱/۹/۲۷, عصر ۰۶:۲۰
RE: سینمای وسترن - rahgozar_bineshan - ۱۳۹۳/۹/۲۱, عصر ۱۱:۳۳
RE: سینمای وسترن - BATMAN - ۱۳۹۳/۹/۲۲, صبح ۰۳:۲۳
RE: سینمای وسترن - Elvis - ۱۳۹۳/۹/۲۴, صبح ۱۰:۱۵
RE: سینمای وسترن - جیمز باند - ۱۳۹۴/۸/۱۰, عصر ۰۷:۴۷
RE: سینمای وسترن - ساسان - ۱۳۹۴/۸/۱۹, عصر ۰۷:۴۴
RE: سینمای وسترن - بانو الیزا - ۱۳۹۴/۸/۱۱, عصر ۱۲:۰۵
RE: سینمای وسترن - ساسان - ۱۳۹۴/۸/۱۹, عصر ۰۶:۴۰
RE: سینمای وسترن - دزیره - ۱۳۹۴/۸/۲۵, صبح ۰۷:۵۴
RE: سینمای وسترن - دون دیه‌گو دلاوگا - ۱۳۹۷/۱۲/۲۳, عصر ۰۷:۵۷
RE: سینمای وسترن - سناتور - ۱۳۹۷/۱۲/۲۷, عصر ۰۲:۵۳