(۱۳۹۰/۱/۴ عصر ۰۷:۲۵)senatore نوشته شده:  

یادش بخیر3سال قبل وقتی استاد جلیلوند رو به دو قدم مانده به صبح دعوت کردن .وقتی تکه هایی ازفیلم گربه روی شیروانی داغ رو پخش کردن جلیلوند گریه کرد.

بعضی از فیلم ها فقط به خاطر بازیگرانشان ارزش دارند ؛ نمونه بارز آن همین گربه روی شیروانی داغ است. با اینکه فیلم شاخصی است اما در این دوره ، داستان و خود فیلم دیگر مرا جذب نمی کند و فکر هم نمی کنم که تماشاگر کم حوصله امروزی دیگر طاقت تماشای اینگونه فیلم ها را داشته باشد. چیزی که این فیلم ها را هنوز سرپا نگه می دارد فقط و فقط خود بازیگران آن هستند. در مورد ما پارسی زبانان ، علاوه بر این ، لذت شاهکار صدای  دوبلورها بر چهره پل نیومن و الیزابت تیلور باعث می شود که پای فیلم بنشینیم و لذت ببریم.

دیروز داشتم مجموعه صداهای ماندگار را دوباره می دیدم. جلال مقامی می گفت : " دوبله ، هنر گرفتن و پس دادن است ؛ یک دوبلور خوب دوبلوری است که با تمام وجود ، صدای بازیگر و حالات و احساسش را دریافت کند و بدون کم و کاست آن را بیرون دهد. هر چه بازیگر اصلی تواناتر باشد ، کار دوبلور آسان تر و دستش باز تر است. "