میگن فیلم خوب فیلمی هست که با همون سکانس اولش شما رو زمین گیر کنه و اولین سکانس پدرخوانده همچین سکانسیه. بوناسه را روبروی پدرخوانده نشسته و التماس می کنه و در برابر عجز و ناله و اضطراب بوناسه را، دون کورلئونه خیلی آروم فقط با گوشها و موهاش بازی میکنه. صحنه از پشت سر دون کورلئونه گرفته شده. آرامش عجیب دون و همین طور آرامش اتاق، عجیب ترسناکه. حالا همه اینها منهای میزانسن، تاریکی صحنه، حضور براندو و دووال و بقیه ستاره های حاضر در اون صحنه، موسیقی اعجاب انگیز نینو روتا و فیلم برداری معرکه گوردون ویلیس هست. اینجاست که پدرخوانده در کمال آرامش میگه: چرا رفتی پیش پلیس، چرا اول نیومدی پیش من ؟

این دیالوگ خلاصه و چکیده زندگی دون کورلئونه و روش کار پدرخوانده و وارثین اونه. تمامی داستانی که کاپولا قراره برامون تعریف کنه.

و در ادامه

بوناسه را: .... چقدر تقدیم کنم؟

دون کورلئونه: بوناسه را، بوناسه را، من چه کار کردم که این قدر بهم بی احترامی میکنی؟ اگه دوستی منو خواسته بودی، اون آشغالایی که اون بلا رو سر دخترت آوردن الان عذاب می کشیدن. اگه آدم شریفی مثل تو دشمن پیدا می کرد، دشمن من می شد. اون وقت مجبور می شدم حقتو بگیرم.

بوناسه را: دوستم باشید، پدرخوانده.

به نظر من شاید پدرخوانده یکی از بزرگترین فیلم ها ( شاید اگه بگم بزرگترین به جان فورد کبیر بی احترامی بشه ) در حفظ حرمت و پاسداشت ارزش های خانوادگی باشه.