(۱۳۸۹/۸/۲۸ صبح ۰۲:۰۷)IranClassic نوشته شده:  

 چیزی که آتاری را برای بچه های کم سن و سال ( و حتی بزرگتر ) جذاب می کرد ، همانا سبک ساده بازی های آن بود به طوری که همه می توانستند به راحتی با بازی ارتباط برقرار کنند ؛ از بچه 3 ساله تا مرد 30 ساله.

گفته شما دقیقا درست است و من حتی می گویم طراحی ساده و منطقی بازی های آتاری باعث شده بود که افرادی در سن و سال بالا هم جذب آن شوند. شور و شوقی که آتاری به وجود می آورد بخصوص در بین جمع های خانوادگی و دوستانه امروز باور نکردنی به نظر می رسد. کسانی آتاری بازی کرده اند که حتی از سواد خوبی بهره مند نبوده اند و بعد از آن جوی استیک هیچ کنسول دیگری را به دست نگرفته اند.

بهتر بگویم: تعقیب بازی دیگری در آتاری برای افراد دیگر هم جذابیت داشت. و این از همان سادگی نشات می گیرد. بازی های جدید به غیر از استثناهایی مثل فیفا صرفا برای شخص بازی کننده جذابیت دارند و محیط های سیال و پیچیده آنها برای شخص ثالث سرگیجه آور هستند. و نمی توانند چنین محفل هایی  پدید بیاورند.

(۱۳۸۹/۹/۱۵ صبح ۰۱:۰۲)سروان رنو نوشته شده:  

یکی از بازیهای پر طرفدار این دستگاه شورش در شهر بود که اسم لاتینش هم طبق معمول یادم نیست و چه اهمیتی دارد ؟ چون بچه های ایرانی برای هر بازی به طور خودجوش یک نام انتخاب می کردند و کسی به نام های لاتین بازی ها اهمیت نمی داد ( به این میگن بومی سازی ! ) .

شورش در شهر با نسخه های 2 و 3 به روز شد و در نسخه 3 به اوج اکشن و چشم نوازی گرافیکی خود رسیده بود. نام اصلی آن در نسخه آمریکا Streets of rage و در نسخه اصلی ژاپنی آن Bare Knuckle است. نسخه ژاپنی کاملتر و البته خشنتر و بی پروا تر از نسخه آمریکایی آن است. و این نکته ای بود که سالها بعد به آن پی بردم. زمانی که می خواستم به یاد گذشته ها و این بار در کامپیوتر سگا بازی کنم. حتما مطلعید که برای این کار لازم است شبیه ساز سگا را داشته باشیم و فایل های بازی را که اکثرا بین 1 تا 2 مگا بایت بیشتر حجم ندارند را دانلود کنیم.

عکس بالا را که یادتان هست؟ مرحله انتخاب بازیکن. من بیشتر adam بودم. شما کدامیک را بیشتر دوست داشتید؟