روز پرداخت    (  Pay Day )    محصول  1922

روز پرداخت حقوق کارگران فرا رسیده است . چارلی با پول دریافتی ,  دور از چشم همسرش ,  برای تفریح بیرون می رود و درگیر ماجراهایی می شود . او همین روزها  دلباخته دختر رئیس خود نیز شده است ...

  آخرین فیلم کوتاه چاپلین که آن را  برای کمپانی فرست نشنال ساخت .

بی حوصلگی در ساخت این فیلم مشهود است . انگار ذهن او در دوردست پرواز می کند و ظرفیت های یک فیلم 2 حلقه ای  ( حدودا 20 دقیقه ای ) برای ایده های سینمایی اش  دیگر جوابگو نیست .

اما شاید او اشتباه کرده باشد . ایکاش با تجربه اندوخته از پس ساخت 70 فیلم کوتاه و نیمه بلند تا این مقطع ,  به خلق آثار کوتاه ادامه می داد .

روز پرداخت به لحاظ بدی به پای فیلم مابعد خود ( زائر – 1923 ) نمی رسد . چاپلین خود توقعات را با ساخت چندین فیلم درخشان بالا برده بود . اگر نه ارائه روز پرداخت چند سال قبل تر یک موفقیت محسوب می شد .

حال و هوای فیلم بی تاثیر از زندگی شخصی چاپلین نبوده است . او در 1922 ( موقع ساخت این فیلم ) به تازگی از همسر اولش ( میلدرد هریس ) جدا شده و زندگی بی قیدی را تجربه می کند . با آنا پاولووا , پولا نگری ,   پگی هاپکینزجویس و ادنا پورویانس  ارتباط دارد . ماه هاست که فیلمی نساخته و تمام وقت خود را در مهمانی ها و شب نشینی ها و به گشت و گذار می پردازد . گویی سینما را فراموش کرده است .

شاید تنها عاملی که چاپلین را به ساخت این فیلم واداشت,   نزدیک شدن موعد اتمام قراردادش با فرست نشنال بود . وگرنه این روند ادامه پیدا می کرد .

رکودی که از 1921 تا 1924 بر زندگی سینمایی چارلی چاپلین حاکم بود را به آرامش قبل از توفان هم می توان تشبیه کرد . احتمالا  او داشته خود را برای یک پرواز بلند  آماده می کرده است .