یادمه از اولین دوبله هایی که نظر منو جلب کرد دوبله هایی  بود که پر از تیکه کلام های گویندگان و پس گردنی ها بود.

از این فیلم ها دوبله ای که منو مجذوب کرد فیلم دلیجان آتش بود که عاشق تیکه های ایرج دوستدار بودم. همیشه می گفتم آیا تو زبون اصلی هم "لا اله الا الله" رو میگه؟

مخصوصا" تو این فیلم که در کنار جلیلوند بود و اون هم کم نمیاورد و پا به پای دوستدار میومد.واقعا" دوبله محشری داشت.

از دوبله های دیگه که باز از همان کودکی همیشه برایم جذاب بود فیلم هنگ جانبازان یا همونقهرمانان کلی بود . گویندگی ماهرو به جای تلی ساوالاس با دیالوگ هایی که هنوز نمی دونم چطور ساخته شده و از کجا اومده و چطور سینک خورده.و همین طور ایرج ناظریان به جای دانالد ساترلند با اون تیپ مخصوص و جمله" خوششششش بین باشششش "

و همگی گویندگان دیگه که هر کدوم در لحظان مختلف فیلم می درخشند.

و اما فیلم دیگری که در ذهن من تاثیر گذار بود فیلم راکی 1 با گویندگی منحصر بفرد جلیلوند بود.

و صدها آفرین بر تهامی با اون دیالوگ ها و گویندگی خودش که اون هم در دوبله فیلم وزنه ایست.

و اما یکی از فیلم هایی که تا حدی دوبله جدی رو به من نشون داد فیلم ال سید بود. و گویندگی منوچهر اسماعیلی که دقیقا" دوبله را معنا می کند . هنوز هم در ذهنم سکانس سوگند دادن پادشاه را دارم و  دیالوگ های آن را تکرار می کنم.

و اما حضور سوفیا لورن با صدای ژاله و در ابتدای فیلم با اوون موزیک هنگام باز کردن در.

و حتی مهین معاونزاده که همیشه می گفتم چه صدای کلفتی دارد و وقتی در سینما دیدم با اولین جمله اش لحظه ای مردم خندیدند متوجه شدم که اشتباه نکرده بودم.

شیرینکاری های این گویندگان و البته حس قهرمانی فیلم ها تا ابد این احساس را درون من بیدار نگه می داره . وحتی اگر این فیلم ها را صدها بار دیگر هم ببینم باز همون احساسی رو خواهم داشت که بار اول داشتم و همون لذت رو می برم.