خارش هفت ساله را می توان یک کمدی اتاق خواب دانست ( Bedroom comedies )  که در دهه 50 و 60 محبوبیت فراوان داشتند . با سری فیلمهای دوریس دی ,  آن مارگرت و ...

ساخت این نوع فیلم ها را می توان یک پاسخ ( ! ) به پروژه های عظیم سینمایی دانست که با هزینه ی هنگفت ساخته می شدند مانند  فیلم های تاریخی و  وسترن .

خارش هفت ساله در این زمانه ساخته می شود با مریلین مونرو که از 1953 جایگاه خود را تثبیت کرده , اولین کیز بازیگر بی پروای فیلم های نوآر ( جانی اکلاک - قاتل ولگرد نیویورکی - پلیس گشت - خیابان رودخانه ی 99 ) و تام ایوول بازیگر تئاتر .

فیلم به یک رویای شیرین شبیه است که بیننده دوست دارد حالا حالاها تمام نشود . لحظات به ظاهر خشن تر پایانی ( شلیک کلمات فمینیستی کیز که با شلیک پیاپی چند گلوله به همسرش همراه می شود ) آنچنان بی آلایش از آب در آمده که حتی در زمانه ی ما که دیگر هر بقالی از آزادی و حقوق زنان در جامعه سخن می گوید  , باز دیدنی و شنیدنی است .

بر خلاف نظر خود وایلدر و برخی از منتقدان که تام ایوول را مناسب این رل تشخیص نداده اند و در حسرت بازی لمون یا ماتا در این نقش بودند و هستند  , به نظر می رسد جک لمون آن کراهت منظر لازم را برای این منظور نداشته و ماتا هم چغر تر و یوقورتر از آن بوده که ظرافت کار را دربیاورد .

در یک فضای محدود که پر از مبل و میز و بوفه و کمد است  , ماتا با آن دست و پای عریض و طویل مجالی برای طنازی نمی داشت . در واقع ما با ریچارد شیردل مواجه نیستیم . این ریچارد هم زشت و هم زبل است .

دقیقا با همین رویکرد است که صحنه ی باندپیچی پارو به توسط پاکت  , هم لوس و هم ابلهانه از آب در آمده و به دل نمی نشیند .