(۱۳۸۹/۶/۱۱ صبح ۱۲:۰۴)Kassandra نوشته شده:  

به نكته بسيار مهمي اشاره كرديد. راستش براي من هم هميشه عجيب بوده كه چنين هنرپيشه اي با توجه به حجم  و البته كيفيت فعاليتش چنان مورد بي مهري قرار گرفته! به نظر مي آيد اصرار وي بر ايفاي نقشهاي منفي در اين موضوع بي تاثير نبوده!

این داستان محبوب شدن بازیگران همیشه پیچیده بوده و هست. چندان هم به هنر و فن بازیگری آنها ربطی ندارد. اینکه یک بازیگر ( چه زن و چه مرد ) در دل تماشاگران محبوب بماند تابع چیزهای مختلفی مانند چهره ، زیبایی ، شخصیت ، نوع نقش هایی که بازی کرده ، به جا آوردن مراتب ستاره بودن و روابط عمومی خوب است. در مورد بتی دیویس همانطور که در یکی از پست های همین تاپیک گفتم شخصیت خاصی داشته که حتی نویسنده کتاب زندگینامه اش هم بدان اعتراف کرده است. او با کمتر کسی می ساخت و غرور همراه با حسادت در برخی گفته هایش به وضوح دیده می شود. در اواخر عمر هم تا حدودی شبیه نرما دزموند سانست بولوار شده بود. تا وقتی که 2 اسکار گرفته بود و رکورد دار بازیگران زن در گرفتن اسکار بود مشکلی نبود اما وقتی آکادمی ، در دهه 70 و 80 اینگرید برگمن را 3 اسکاری و کاترین هپبورن را 4 اسکاری کرد ، بتی دیویس حسابی قاطی کرد و به زمین و زمان بد می گفت .

ستاره شدن و ستاره ماندن اقتضائات خاصی دارد. متاسفانه بعضی بازیگرها فراموش می کنند که بیشتر محبوبیت آنها  نه به خاطر خودشان بلکه به واسطه نقش های جذابی است که بازی می کنند . حال اگر خود آنها هم شخصیت دوست داشتنی داشته باشند که محبوبیتشان دوچندان می شود و ماندگار می شوند  اما اگر مردم متوجه شوند که شخصیت واقعی و بیرونی فلان بازیگر آن چیزی نیست که در فیلم ها می دیده اند او را پس می زنند. این قضیه در مورد سایر هنرمندان و ورزشکاران هم صدق می کند و مثال های امروزی آن  به وفور چه در جهان و چه در کشور خودمان یافت می شود. در مورد بتی دیویس من متاسفانه فیلم زیادی از او ندیده ام اما وقتی در فهرست AFI دومین بازیگر است مسلما هنر بازیگری اش باید قابل توجه بوده باشد ولی مطمئنا اگر در نظرسنجی محبوبیت قرار گیرد شاید جزو 10 بازیگر اول کلاسیک هم قرار نگیرد.