در گنجینه سریال‌های تاریخ تلویزیون ایران، اگر قرار باشد سه اثر جاودانه را برگزینم، بی‌شک «پدرسالار» در میان آن‌ها جایگاهی ویژه خواهد داشت. این سریال به دور از صحنه‌های سطحی و بی‌محتوا، با نگاهی عمیق به دغدغه‌ها و مشکلات واقعی جامعه پرداخت.

اسدالله خان (با بازی درخشان محمدعلی کشاورز) و همسرش، مولوک خانم (حمیده خیرآبادی)، پس از سال‌ها دلخوری از خاله مولود (جمیله شیخی)، در نقطه‌ای حساس، ناگزیر به بازنگری در روابط خود می‌شوند. ماجرا زمانی به اوج می‌رسد که اتفاقاتی پیرامون ازدواج ناصر (ناصر هاشمی)، فرزند کوچک خانواده، و دختر عمویش آذر (کمند امیرسلیمانی)، فرصتی دوباره برای خاله مولود فراهم می‌آورد تا غبار کینه را از دل بزداید. اما در نهایت، اسدالله خان و خاله مولود درمی‌یابند که نباید زندگی فرزندان را فدای کدورت‌های گذشته کرد و نباید به نابودی یکدیگر اندیشید. فیلم‌نامه «پدرسالار» نه تخیلات خام، بلکه آینه‌ای تمام‌نما از زندگی بخش بزرگی از ما ایرانیان بود؛ واقعیتی که متأسفانه در نسل امروز کمتر دیده می‌شود.

اما چرا گفتم «بوده» و نه «است»؟ در کتب روانشناسی تاریک، راهبرد حکومت‌ها برای تضعیف جوامع، اغلب ازفروپاشی کانون بنیادین آن‌ها، یعنی خانواده، آغاز می‌شود.

بگذارید نگاهی به دوران پس از «پدرسالار» بیندازیم. اوایل دهه هشتاد سینمای ایران به سمت حقوق برابر زن و مرد در زندگی مشترک قدم برداشت؛ نگاهی که از منظر بیننده، کاملاً درست و منطقی بود. در یک زندگی مشترک، رعایت حقوق طرفین به صورت برابر، امری ضروری است. اما این روند ادامه یافت. در اواخر دهه هشتاد، شاهد موجی بودیم که در آن، مردان اغلب از زنان خود حساب می‌بردند و حرف حرف زن‌ها بود؛ دورانی که می‌توان آن را «زن‌سالاری» نامید. در آن فیلم‌ها و سریال‌ها، مردانی که به همسرانشان بی‌توجه بودند،دچار بدبختی می‌شدند، یا مردانی که در آستانه سقوط بودند، با التماس به همسرانشان، به اشتباهات خود پی می‌بردند. با آغاز دهه نود، دیگر نه از مردسالاری خبری بود و نه زن‌سالاری، بلکه سینما به سمت «فرزندسالاری» گرایش یافت و متأسفانه، با توجه به تأثیر سینما بر بطن جامعه، ما نیز به این سمت سوق پیدا کردیم.

و اما وصف حال امروز؛ ترکیبی از فرزندسالاری و تابوشکنی. حرمت‌شکنی‌هایی که در فیلم‌ها و سینما علنی شده، از جسارت توهین و شوخی با والدین گرفته تا ترک خانه و جدایی.تبریک می‌گویم؛ آن‌ها در تضعیف جامعه و کانون خانواده موفق بوده‌اند. اما هنوز هم اندک کسانی هستند که هرگز مانند آن‌ها نخواهند شد.

جورج اورول این‌گونه مینوسید:از نظر دیکتاتور ها مردم، دو دسته‌اند:

1. آن‌هایی که باید گول بخورند

2. آن‌هایی که باید گلوله بخورند