در بحبوحه جنگ و در آستانه نوروز، دوباره خاطرات کودکی و عیدهای پرتپش و پرتنش از پیش چشم می‌گذرد، آن روزها دسترسی چندانی برای خبر گرفتن نبود، منابع داخلی اطلاعات چندانی نمی‌دادند و پارازیت روی امواج رادیوهای بیگانه هم صدایی شبیه به آژیر آمبولانس یا خش شدید ایجاد می‌نمود و شنونده را عاصی می‌کرد. خبر اصلی همراه بمب و موشک می‌آمد و صدای ضدهوایی خودی پیشتر از جنگنده دشمن رعب در دلها می‌افکند. به نظرم جنگ دو رو دارد، بیم از شکست، فقدان عزیزان، فقر، مرگ و امید به پیروزی، پایان جنگ و روزهای خوش، در روزگار کودکی امید بر بیم می‌چربید، گرچه جنگنده‌ها با راکت و بمب و رگبار مسلسل، مرگ‌آفرین بودند و با شکستن دیوار صوتی شیشه‌ها را می‌لرزاندند و می‌شکستند و مردم را زهره‌ترک میکردند ولی با این حال بازی با موش قرقره‌ای(چرخ کوچکی زیر آن بود و با کشیدن یک نخ به جلو حرکت میکرد) روی زمین، وحشت پرواز چند ساعت قبل موشک از بالای سر را از یاد می‌برد.

تلویزیون ۱۴ اینچ سیاه و سفید دوران بچگی من در زمان جنگ، اینچنین شکل و شمایل و امکاناتی داشت، سیم آنتن آن هم طبق روال آن زمان، تخت بود یعنی دو سری سیم افشان موازی به واسطه یک رابط پلاستیکی که با لخت کردن سر آن به دور پیچهای پشت تلویزیون پیچیده می‌شد و از سوی دیگر به آنتن شاخه‌ای بالای بام متصل می‌شد. سیم آنتنهای اولیه فقط سیاه بودند و در روزگار پساجنگ رنگهای روشن‌تری مثل قهوه‌ای و خاکی هم به بازار آمد. همین تلویزیون لکنته هم غنیمتی بود که بسیاری از آن بی‌بهره بودند و در روستاها اگر هم یافت می‌شد به سختی تصویری دریافت می‌کرد. تلویزیون رنگی به قدری گرانبها بود که خاطرم هست مرحوم پدربزرگم ۵ سکه طلا فروخت تا تلویزیون ۲۶ اینچ ناسیونال ۸ کاناله‌ای بخرد و برنامه‌های راز بقا  و سایر مستندهای مربوط به طبیعت را که دوست داشت، رنگی ببیند که البته مصادف با پخش سریال هزاردستان زنده‌یاد علی حاتمی در عصرهای جمعه شد و بهره‌ای فوق تصور از آن حاصل شد.

در دهه شصت مجموع زمان برنامه دو شبکه به ده یازده ساعت نمی‌رسید مگر جمعه و عید و تابستان که چند ساعتی به برنامه‌ها در صبح و یا بعدازظهر افزوده می‌شد. در خانه ما برنامه کودک و به طور کلی تلویزیون می‌توانست بچه‌ها را از بازی و شیطنت باز دارد گرچه هیچگاه به توصیه‌های در اوایل خانم خامنه و بعدها خانم رضایی برای فاصله گرفتن از تلویزیون وقعی نمی‌نهادیم و کماکان در فاصله حداکثر یک متری آن به برنامه‌های کم رنگ و رو و با معیار امروز خسته کننده چشم می‌دوختیم. خانم محمدی‌خواه در شبکه دو کم‌سن‌تر به نظر می‌آمد و کمتر امر و نهی و نصیحت می‌کرد و لذا همیشه خاطره خوبی از او در ذهن دارم. معمولاً در انتظار شروع برنامه از ساعت چهار عصر با دیدن برفک و خطوط رنگی عمودی با بوق ممتد و اخبار استان و شهرستان و آگهی گمشده‌ها پای تلویزیون می‌نشستیم تا به تیتراژ برنامه کودک شبکه یک برسد. اگر در خاطر دوستان باشد در آن زمان خساست خاصی در پخش انیمیشن وجود داشت و بیشتر، کارتونهای عروسکی شرقی و فیلم‌های تلویزیونی داخلی پخش میشد، که بعضاً چندان جذاب نبودند اما به هر حال از مشاهده آن لابد بودیم. و البته جمعه‌ها از بخش عربی ۱۲ تا پیش از برنامه کودک و خطوط رنگی و صدای بوق ممتد را می‌دیدیم تا به برنامه کودک برسد که ندرتاً از یک ساعت و نیم بیشتر می‌شد و پخش فیلم داخلی در ابتدای برنامه کودک ( از قبیل آن بچه اخمویی که از مدرسه که می‌آمد سر راه از دکه یک کُکا(کوکا) میخرید و سر می‌کشید و ناهار را خورده و نخورده به کوچه میرفت و فوتبال بازی میکرد تا شب، شبها مشقهایش را نمی‌نوشت و صبحها قبل از رفتن به مدرسه چند خط خرچنگ قورباغه سمبل می‌کرد و سر کلاس ادامه می‌داد و ...) برجکمان را منهدم می‌کرد و مطمئن می‌شدیم از کارتون خبری نیست. برنامه‌های عروسکی داخلی جذاب‌تر از نمونه‌های خارجی بودند، از قبیل سریال کوتاهی که از زندگی حضرت ابراهیم علیه‌السلام ساخته شده بود و نمرودیان کلاهخود به شکل سر خروس داشتند، یا قورباغه سبز، یا مدرسه موش‌ها و ...

معمولا هر شبکه مجموعه‌های انيميشن جداگانه‌ای داشت، مثلاً خانواده دکتر ارنست، بچه‌های مدرسه والت، مهاجران، پانزده پسر، پسرشجاع، پینوکیو، حنا دختری در مزرعه، سندباد، متعلق به شبکه یک و بارباپاپا،واتو‌واتو، رامکال، بنر، جزیره ناشناخته، دختری به نام نل از آن شبکه دو بودند. استثنائا خاطرم هست که چندقسمتی از دهکده حیوانات و مزرعه سبزیجات(شبت و جعفری، سرپاسبان گل‌گندم، پیازچه‌ها و ...)که اصولاً متعلق به شبکه دو بود، از شبکه یک هم پخش شدند و در پخش شبکه یک مریم‌گلی نام دیگری داشت.

پخش برنامه‌های تکراری و خسته‌کننده روال عادی هردو شبکه بویژه شبکه یک بود و گاهی چنان عرصه را بر بیننده ناگزیر، تنگ می‌کرد که عصرهای تابستان اگر امیدی برای پخش انیمیشن وجود نداشت، بناچار به کوچه می‌رفتیم و زیر آفتاب سوزان مشغول فوتبال می‌شدیم، در این اثنا گاهی هم بناگاه، کودکی بازیگوش اما بازمانده از بازی می‌آمد و خبر از پخش کارتون می‌داد و جمع را می‌پراکند و شمل را نامجتمع می‌کرد و بچه‌ها به امید دیدن چند لحظه از کارتون هر کدام از سویی دوان دوان به خانه برمی‌گشتند اما معمولاً بور می‌شدند چرا که یا کودک مزبور چاخان کرده بود و یا پس از اتمام برنامه، خبر داده بود.