موسیقی ایرانی فراز و نشیب‌های زیادی را طی کرده است.‌ گرچه تصانیف و قطعات ضربی بیشتر در خاطر می‌مانند اما آنچه که موسیقی ایرانی را حفظ کرده و در آینده نیز حفظ خواهد کرد، آواز و بویژه ردیف موسیقی است. ردیف چنانچه از اسم آن مشخص است، ترتیب قرار گرفتن گوشه های هر آواز و دستگاه در پی هم را مشخص می‌کند و البته یکه و واحد نیست. همچنین ردیف ساز و آواز(به معنی نغمه با صوت انسان) علی رغم اشتراک‌های فراوان، از یکدیگر متفاوتند چرا که ساز توانایی بیشتری نسبت به حنجره انسان در تولید اصوات و نغمات داراست. به این ترتیب علاوه بر ردیف‌های متفاوت سازی و آوازی، هریک از این شاخه‌های ردیف نیز روایات متفاوتی دارد و با نام راوی آن شناخته می‌شود، برای نمونه ردیف‌های سازی معروف که از زمان قاجار به این سو متداول شده شامل ردیف میرزا عبدالله فراهانی و ردیف آقاحسینقلی برادر ایشان، ردیف حبیب سماعی،موسی معروفی،ابوالحسن صبا و ... و ردیف‌های آوازی شامل ردیف طاهرزاده،ادیب خوانساری، دوامی،کریمی، حاتم عسگری و ..‌ لازم به ذکر است هریک از ردیف های مذکور ممکن است توسط اساتید مختلف به گونه‌ای متفاوت اجرا شود به جز ردیفهایی که از ابتدا به صورت نت درآمده‌اند. مثلأ ردیف میرزاعبدالله توسط مرحوم کلنل وزیری به خط نت نوشته می‌شود و از تعدد روایات آن پیشگیری می‌گردد.

اجرای ردیفهای آوازی به نسبت ردیف‌های سازی به طور قابل ملاحظه‌ای کمتر بوده است و از علل عمده آن عدم توافق و اجماع اساتید آواز بر صحت یک ردیف، و عدم نوشته شدن ردیف آوازی از ابتدا با نت بوده است. اولین استادی که ردیف را به صورت نوارکاست ارائه نمود، استاد محمود کریمی بود که البته در محضر مرحوم محمد ايرانی مجرد و استاد عبدالله دوامی ردیف را آموخته و مدون کرده بود. ردیف استاد کریمی تا سالها معتبرترین منبع و مرجع آموزش ردیف آوازی بوده و اکنون نیز هست و ایشان در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به آموزش آن می‌پرداختند. استاد کریمی علاوه بر دقت نظر، صدای بسیار زیبا و حزینی داشتند که متعلم را جذب شنیدن می‌نماید. چندین سال بعد از ارائه ردیف استاد کریمی، جمعی از تازه واردان عرصه موسیقی گرد استاد عبدالله دوامی جمع می‌شوند و از ایشان تقاضای اجرای ردیف را میکنند و حاصل آن ردیف استاد دوامی است که بخشی از آن با جواب آواز توسط استاد محمدرضا لطفی بوده است. ردیف استاد دوامی قدری ساده‌تر و گوشه‌های آن کوتاه‌تر از ردیف استاد کریمی اجرا شده است و چون در سالهای کهولت استاد دوامی ضبط شده، صدای استاد طراوت ایام جوانی را نداشته است ولی به سبب سادگی برای یادگیری اولیه ردیف از منابع ارزشمند آموزشی محسوب می‌شود. ردیف استاد حاتم عسگری که شامل تمامی آوازها و دستگاه‌های موسیقی ایرانی به جز راست پنجگاه است، با سبکی متفاوت و با همراهی سه‌تار استاد دکتر داریوش صفوت است، در شیوه استاد عسگری گوشه‌ها با نام‌ها و شیوه‌ای متفاوت اجرا می‌شود که با سبک رایج متفاوت است و قبلآ در این جستار قرار داده شده است. اما ردیف استاد رضوی سروستانی با تار استاد داریوش طلایی را می‌توان کاملترین و بی‌نقص‌ترین ردیف آوازی موجود دانست که اجرای استاد رضوی از ردیف استاد طاهرزاده با روایت استاد نورعلی خان برومند است. استاد برومند گرچه استاد اکثر خوانندگان و نوازندگان مشهوری بوده که دهه سی، چهل و پنجاه وارد عرصه موسیقی شده اند، اما قرابت و تقدم ورود استاد رضوی سروستانی به محضر ایشان، و همچنین دقت نظر استاد رضوی در اجرای مو به موی آموزش‌های نورعلی خان، ایشان را با اختلاف قابل توجه شاگرد بی‌بدیل استاد برومند کرده است،چنانچه از استاد برومند منقول است که در مورد اجرای استاد شجریان و استاد رضوی گفته اند :" شجریان شیرین میخواند ولی رضوی درست میخواند".برای اجرای این ردیف، آقای چاووشی به عنوان تهیه کننده اثر ابتدا به استاد شجریان مراجعه می‌کنند اما استاد شجریان و جناب نوربخش، به آقای چاووشی توصیه می‌کنند که به جناب رضوی سروستانی رجوع شود. در ابتدا بخشی از ردیف با همراهی ساز استاد ذوالفنون ضبط می‌شود ولی به علت عدم امکان حضور استاد ذوالفنون برای ادامه ضبط، ردیف مجدداً از اول با ساز استاد داریوش طلایی ضبط می‌شود. در این ردیف هماهنگی بین ساز و آواز چنان دقیق است که منتقدان آن باور نمیکردند، صدای ساز و آواز همزمان ضبط شده باشد.

گرچه متاسفانه ردیف بین علاقه‌مندان به موسیقی مهجور است، اما ارزش و تاثیر کار اساتیدی که ردیف را اجرا کرده‌اند، در دوره رونق پس از رکود موسیقی آشکارتر خواهد شد و این آثار به مثابه خشت زرینی است که در نظر فردی که ارزش موسیقی را چنان که باید و شاید نشناسد، خشت به نظر می‌آید، اما زرشناس قدر آن را درک خواهد کرد.