(۱۴۰۴/۵/۳۱ صبح ۱۱:۲۴)master of puppet نوشته شده:  

هنوز هم هم وقتی بخشی از فیلم را می بینم یاد آن حس و هوایی تماشای بار اولش می‌افتم ،علیرغم کیفیت پایین فیلم و صدای آزاردهنده هد نیمه‌جان دستگاه ویدئو؛

ویدئویی که با آن ترمیناتور 1 و 2 ، آپولو 13 ،شجاع دل، انواع فیلم های رزمی بروس لی و ژان -کلود وان‌دام و چندین فیلم کم نام و نشان تر را دیدم و سال 1377 با ورود دستگاه  VCD به ته انبار رفت.

مطلبی را master of puppet در تاپیک سینمای مدرن نوشته بود که بد ندیدم اینجا بیشتر بازش کنیم.

شاید یک بخشی از لذتی که آن زمان از تماشای فیلم ها می بردیم مربوط به تلاش و کوشش و سختی ای بود که برای به دست آوردن و تماشای فیلم ها می کشیدیم. انسان هر گاه برای به چنگ آوردن چیزی سختی بکشد برایش با ارزش تر می شود و لذت به آن رسیدن هم بیشتر حس می شود. انگار مغز می خواهد با دوپامین بیشتر , پاداش آن تلاش را برایمان جبران کند !

این روزها ما هر گاه اراده کنیم نسخه با کیفیت هر فیلمی را در چند دقیقه با اینترنت پرسرعت در اختیار داریم. حتی چندین فیلم را دانلود می کنیم و روی هارد نگه می داریم اما مدت ها حوصله تماشای آن را پیدا نمی کنیم مگر با وسوسه فلان دوست یا فلان نوشته .

قدیم ترها داستان متفاوت بود. بیشتر فیلم های خوب , ممنوعه بودند و از کانال قاچاق و با دردسر به چنگ می آمدند. باید فیلم را در ویدئو می گذاشتی و دکمه برگشت را می زدی . صدای قیژقیژ موتور ویدئو با بوی خاص دستگاه به مشام می رسید و چراغ های زیبای دستگاه - که آن زمان اکثرا ژاپنی بودند - چشم تو را قلقلک می داد. این مراحل پیش از تماشای فیلم , شبیه مراسم آماده کردن چای مخصوص ژاپنی ها , جالب و لذت بخش بود.

بعد هم که فیلم شروع می شد باید مثل بچه آدم می نشستی و فیلم را تمام و کمال نوش جان می کردی. خبری از دکمه ماوس نبود تا فیلم را انگلک کنی و تند تند از سکانس ها رد شوی . ناشکری هم در کار نبود. فیلم موهبتی بود که همگان دوست اش داشتند. به سختی به دست می آمد و فراوان نبود و هر چیزی که کمیاب و سخت باشد خودبخود جذاب تر می شود. بعدها با رواج ویدئو کلوپ ها و آزاد شدن ویدئو , آن ابهت از بین رفت.

 کسانی که آن دوره را تجربه کرده اند یک حس و تجربه نایاب دارند که خاص همان نسل است و دیگر تکرار نخواهد شد.