دوست گرانمایه آقای با

تعریف دقیق در عین حال هولناکی از نوستالژی ارائه دادید،«انکار زمان دردناک فعلی»

بعضی وقتها در خوابها و رویاهایم دوست دارم همانند شخصیت دیوید در فیلم هوش مصنوعی ساخته اسپیلبرگ ،پس از مدتها انجماد برای یک روز به گذشته خوب خویش برگردم ،سپری کردن یک روز جمعه در میانه دهه1370 با تلویزیون 14 اینچ تری‌نیترون سونی - که یکی از محصولات خوب سونی در دهه 1990 بود-،بیدارشدن از خواب در ساعت هفت و نیم صبح -تنها روزی که خودم با ذوق از خواب بیدار می شدم- دیدن برنامه «بسکتبال نوین» با گزارشگری عنایت الله آتشی و دیدن نبرد غولهای NBA چون جردن و پین و نش و... سپس «جنگ فوتبال آسیا» حول حوش ساعت هشت و نیم تا نه با صدای اسکند کوتی و دیدن بازهای کم ارزش لیگ های درجه دوم و سوم شرق آسیا.

 ساعت 10 تا 12 برنامه کودک شبکه دو شروع می شد ،دیدن جودی آبوت ،لوک خوشانس تا سریال آفتاب و عزیز خانم ، سپس ناهار مفصل روز جمعه  با دیدن اخبار ساعت 14 شبکه یک بالاجبار چون تنها برنامه تلویزیونی بود که پدرمان می‌دید،سپس ساعت 3 بعداز ظهر شروع برنامه کودک شبکه یک با فوتبالیستها، زورو ،دوقلوهای افسانه ای و پسر کوهستان که نقطه اوج خوشی آن روز جمعه بود به خصوص فوتبالیستها؛ سرانجام ساعت 5 بعداز ظهر حسن ختام آن روز فرا می رسید ، فیلم سینمای بعداز ظهر جمعه از شبکه یک با موسیقی تیتراژ روح نواز ایوانهوی جوان ساخته بیل ریوز و سپس منتظر ماندن برای جمعه بعد و تکرار این چرخه برای هفته بعد .....