توی جعبه پیام صحبت از فیلم ترسناک شد، من یاد یک خاطره از نوجوانی ام افتادم. اوایل دهه 70 ما بخاطر شغل پدرم مجبور شدیم 2 سال در شهرستان گرگان زندگی کنیم. من آن موقع حدود 13 سال داشتم. یک روز همراه دوست صمیمی ام از مدرسه به خانه بر می گشتیم. وقتی از جلوی خرابه های سینما کاپری (در خیابان شالیکوبی) رد می شدیم ناگهان گفتم: کاظمی تو میدانی چرا این سینما را آتش زدند ؟ کاظمی گفت: آخر قبل از انقلاب اینجا فیلمهای ترسناک نشان میدادند. گفتم: خوب مگر فیلم ترسناک چه عیبی دارد ؟ گفت: بابا مردم شب از ترس خوابشان نمی برد دیگر ! گفتم: این را چه کسی گفته ؟ گفت: پدرم ! 

بعدها که به این موضوع فکر کردم خودم فهمیدم اصل قضیه از چه قرار بوده و بلافاصله به این فکر کردم که ما دهه شصتی های بدبخت چقدر از طرف نزدیک ترین افراد یعنی والدین و معلمهای مان، دروغ و چرت و پرت شنیدیم. آن هم از نوع مصلحتی ! الان آنقدر دوره و زمانه عوض شده که مردم این فیلمهای به اصطلاح ترسناک را ظرف چند دقیقه از اینترنت دانلود میکنند و نه تنها نمی ترسند بلکه فیلم را می بینند و بعد راحت می گیرند می خوابند !