با سلام

چندی پیش که علاقمند به کارهای ویوین لی شده بودم، این را دیده بودم.

مطالبی درباره فیلم "رفیق ۱۹۳۷" سبب شد که
سال 1963 بودنش قابل توجه است.

و خلاصه متنی که در اینباره دیدم:
در ۱۸ مارس ۱۹۶۳، نمایشنامه‌ «رفیق» برای نخستین بار در برادوی به صحنه رفت. یکی از سخت‌گیرترین منتقدان نیویورک، والتر کر، از طریق تلویزیون اعلام کرد که، ویوین لی یکی از گوهرهای تاج سلطنت است. و با نوری درونی این نمایش زیبا و دلنشین را روشن می‌کند.
همکارش، پرایس-جونز، چنین به یاد می‌آورد: به یاد دارم که ویوین لی چقدر انعطاف‌پذیر و باورنکردنی جوان بود. او به فرم گذشته‌اش بازگشته بود و چنان سبک‌بال بر صحنه حرکت می‌کرد که انگار دوباره هجده‌ساله شده است. اگر در حافظه جست‌وجو کنی، فیلم کوچه سنت مارتین را به خاطر می‌آوری، همان فیلمی که ویوین لی جوان در آن رقص‌کنان می‌گذرد. اینجا هم همان کار را می‌کند، با ظرافت و سبکی شبیه به ادل آستر سال ۱۹۲۵. مثل همیشه، دلربا و ناتوان از انجام کوچکترین حرکت ناشایست، او شب را نجات می‌دهد. حتی آوازخوانی خش‌دار و به‌طرز عجیبی احساس‌برانگیزش هم پذیرفتنیست. برای ژان-پیر اومون چیزی جز همراهی با او باقی نمی‌ماند. دکورها دلپذیرند، کارگردانی ظریف است، اما تنها چیزی که می‌درخشد، ویوین لی است!
نه منتقدان و نه تماشاگران نمی‌دانستند این معجزه، چه بهایی برای ویوین داشته است. نیویورک همیشه شرجی است، اما آن تابستان به‌ویژه طاقت‌فرسا بود. ویوین از گرما رنج می‌برد، سردردهای شدید داشت و قلبش درد می‌کرد. با این‌حال، بی‌آنکه نشانی بروز دهد، روی صحنه ظاهر می‌شد، آواز می‌خواند، می‌رقصید و نور می پراکند. نمایش کاملاً بر دوش او بود، و به او فرصت استراحت نمی‌دادند.
اندکی بعد، ویوین لی جایزه «تونی» را برای بهترین بازی نقش زن در برادوی دریافت کرد – معادلی برای اسکار سینما.
تا پاییز، ویوین به‌سختی سر پا ماند، و پزشکان توصیه کردند اجرا برای مدتی متوقف شود تا او بتواند دوره درمانی را در لندن بگذراند.
اما اجرای شبانه آن پاییز را نتوانست به پایان برساند، حمله درست روی صحنه آغاز شد، و فردای آن روز، پروازی به‌سوی انگلستان در پیش داشت…
و چون از صدا و خواندنش هم در این میان نوشته شد، با لهجه!