(۱۴۰۰/۹/۸ صبح ۰۱:۲۶)رابرت نوشته شده:  

در پست‌های قبل به عرض رساندم که:

در بهمن ۱۳۷۴ با امید، انگیزه و اشتیاق فراوان، مشغول تحصیل در رشته تولید (گرایش برنامه‌سازی تلویزیونی) دانشکده صدا و سیما شدم.

پس از پایان تحصیلات، با عنوان رسمی کارگردان -و البته با شغل‌های متفاوت کارگردانی، تصویربرداری، تدوین و نویسندگی- در واحدهای مختلف معاونت‌های سیاسی، استان‌ها و سیما فعالیت کردم.

به طور خلاصه طی این سال‌ها در هر سه بخش اصلی تولید، تأمین و پخش برنامه تلویزیون تجربه کسب کردم و در شوراهای مختلف عضویت داشتم.

حدود یک سال و هفت ماه پیش درمورد ساختمان ۱۳ طبقه تلویزیون نوشته بودم. (این پست) درمورد طراح و معمار آن و دلتنگی‌هایی که این سال‌ها بعد از دیدن ۱۳ طبقه به ما و قدیمی‌ترهای ما دست می‌دهد...

نمای جنوبی ساختمان ۱۳ طبقه در دهه ۵۰

اتفاقاً چند هفته قبل‌تر، پس از چند سال، برای تجدید دیدار با یکی از دوستان قدیمی به جام‌جم رفتم. بعد از طی کلی مرحله اداری و آفیش حراست**، وارد محوطه و اندکی بعد ساختمان ۱۳ طبقه شدم. درهمان بدو ورود به ساختمان، چشمم به گیت ورودی مقابل راهروی استودیوها افتاد که سال‌های قبل وجود نداشت! از متصدی حراست علت را جویا شدم. اشاره کرد که دستور از بالاست و برای رعایت مسائل امنیتی، این سیستم ورود و خروج نصب شده است!!! (بی‌جهت نیست که هر کدام از همکاران و رفقای قدیمی که تماس می‌گیرند، اول از همه می‌گویند: «خوش به حالت که چند سال پیش رفتی...» و جزییاتی را اضافه می‌کنند که خارج از حوصله دوستان هم‌کافه‌ای است.)

راهروی حدّ فاصل امپکس سابق و استودیوها که اکنون رفت و آمد در آن، مانند سال‌های قبل آزاد نبوده و مستلزم عبور از گیت مجزاست

خلاصه به اتاق دوست قدیمی وارد شدم و پس از سال‌ها، حضور دوباره در یکی از اتاق‌های ساختمان ۱۳ طبقه را تجربه کردم. اتاق بتونی*** به تازگی رنگ شده و کمدها و قفسه‌های قدیمی و زیبای تمام چوبِ فندقی با آن بو و رنگ مسحور کننده، جای خود را به قفسه‌های جدید ام.دی.اف داده بودند.

نمایی از راه پله‌ها که در آن ساختار بتونی به خوبی مشهود است

نماهایی از راه پله در فاصله طبقه و نیم‌طبقه با ساختار تمام بتون

اتفاقاً صحبت از طراح ساختمان جناب جهانگیر درویش شد و اینکه چقدر از این همه تغییرات غیرکارشناسی در ساختمان شاکی است. از اشکالات پر شمار تأسیسات جدید گرفته تا همین رنگ کردن بتون که ظاهراً از عمر بنا خواهد کاست! اما کو گوش شنوا؟!

دیدار چند ساعته من با دوستم پایان یافت و ساختمان ۱۳ طبقه را با یادآوری کلی خاطره و همچنین اندوه از این همه اِعمال سلیقه نادرست در تغییرات بنا ترک کردم...

***

متأسفانه امروز طراح و معمار این شاهکار بزرگ و همچنین ساختمان‌های زیبا و قدیمی دیگری چون مراکز تلویزیون شیراز، اصفهان، تبریز، ارومیه و ورزشگاه تختی درگذشت.

مرحوم جهانگیر درویش بانی

مرحوم جهانگیر درویش که این سال‌های آخر، بیشتر در خارج از کشور اقامت داشت؛ از آن دسته انسان‌های دانا، کاربلد، خوش‌سلیقه و شایسته بود که وجودشان مایه مباهات هر جامعه‌ای بوده و هست.

حدود سه ماه پیش نیز (۵ شهریور) مهندس رضا قطبی، نخستین مدیر عامل تلویزیون ملی ایران درگذشته بود. حالا هر دو معمار اصلی جام‌جم به فاصله کمی سرای فانی را ترک گفته‌اند...

-------------------------------------------------

* شعر از جناب مولوی

** باعث تأسف است که سال‌هاست بازنشستگان صدا و سیما با بهانه‌های عجیب و غریب، حق ورود به سازمان را نداشته و می‌بایست پس از تشریفات اداری و هماهنگی با حراست، اذن ورود پیدا کنند.

*** همچنان که در عکس‌ها مشخص است، اصل و پایه ساختمان (اعم از نما و فونداسیون) بتون بوده است.

**** تمام عکس‌های ساختمان ۱۳ طبقه از اینجا (سایت هنر معماری) برگرفته شده‌اند.