(۱۴۰۲/۶/۲۳ عصر ۰۶:۵۷)لوک مک گرگور نوشته شده:  

خیلی ها معتقدند عمر کوتاه است و فیلم بسیار. منظورشان این است که با اینهمه فیلم های پرآوازه ای که در دنیا ساخته شده و می شوند، دیگر ارزش ندارد که انسان وقت خود را برای تماشای فیلم های درجه بی و یا سی بگذارد. خوب خوشبختانه و یا بدبختانه من جزو این گروه نیستم و چنین اندیشه ای را ندارم.

شاید شما با اصطلاح Guilty Pleasure و به عبارتی لذت گناه آلود آشنایی داشته باشید. اما برای آنانی که نمی دانند توضیح مختصری را بیان می کنم. این اصطلاح در عالم هنر بدین معناست که یک نفر به فیلمی با کیفیت نه چندان خوب علاقه شدید داشته باشد و در عین حال احساس شرم و خجالت دارد که چرا باید اینقدر به فیلمی با بودجه پایین و کیفیت به نسبت ضعیف دل ببندد. خوب خوشبختانه من لذت گناه آلود را هم ندارم. چرا که معتقدم اگر از اثری خوشم آمده قطعاً بعضی از نیازها و آرزوهایم را به شکل مثبتی لمس کرده است. بنابراین هیچ شرم و خجالتی در اینباره وجود ندارد و اگر دیگران با فیلم ارتباط برقرار نکرده‌اند، مشکل خودشان است!(اعتماد به نفس رو بچسب!)

درباره لذت گناه آلود نشنیده بودم، به گمانم چنین احساسات بیمارگونه ندارم! و از مد و ترند و شبکه های اجتماعی و نظرات تحمیلی ایمنی دارم، به نظرم! و جذاب نبودن فیلم های ابر قهرمانی را درک می کنم.  ودو فیلم کمتر شناخته شده از کارگردانهایی شناخته شده، که بی ربط به گذر زمان و احساسات نوستالژیک  و زیر و رو کردن احساسات ناخوشایند و تجربیات دشوار گذشته هم نیست. İncendies, 2010 اثر گذار بودن این فیلم  شاید به دلیل آماده بودن زمینه روحی و روانیم برای تماشایش بوده، به هر دلیل از اول تا آخر فیلم برایم جذاب بود. هرچند به نظر پیش داورانه، فیلمی رقت انگیز و افسردگی زا و شاید هم منزجر کننده می آمد!  و Stand by Me (1986) هم جاذبه و زیبایی خودش را داشت.