خیلی ها معتقدند عمر کوتاه است و فیلم بسیار. منظورشان این است که با اینهمه فیلم های پرآوازه ای که در دنیا ساخته شده و می شوند، دیگر ارزش ندارد که انسان وقت خود را برای تماشای فیلم های درجه بی و یا سی بگذارد. خوب خوشبختانه و یا بدبختانه من جزو این گروه نیستم و چنین اندیشه ای را ندارم. هیچگاه دوست نداشتم خود را محدود به چند بازیگر و یا کارگردانی بکنم که عده‌ای آن بالا بالاها برایم تعیین کرده اند و به عبارتی از من خواسته اند که تمام عمرم فقط آنها را ببینم و از آنها نیز یاد بگیرم. نمی دانم این خصلت من از کجا آمده است. اما احتمالاً بخشی از آن به تجربه فیلم دیدن های زیاد من در دوران کودکی و نوجوانی بر می گردد. آنقدر بازیگر گمنام دیده ام که هنوز که هنوزه دوست دارم کشف شان کنم. خودشان و فیلم هایشان را تجزیه و تحلیل بنمایم و فکر می کنم این یکی از لذت های زندگی من است! نه اینکه هر فیلم گمنامی را دوست داشته باشم نه. شاید باید ده ها عدد ببینم تا یکی از آنها به مذاقم خوش بیاد. اما تجربه به من ثابت کرده که دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز نه! ضمن اینکه نباید فراموش کرد که همیشه در عرصه های هنری تعداد مشاغل بسیار کمتر از علاقه مندان و استعدادها است. بنابراین اگر کسی دارد در فیلمی با بودجه پایین کار می کند لزوماً بدین معنا نیست که استعداد لازمه را ندارد. بلکه شاید نتوانسته در آن بازار شلوغ و پر رقابت که بعضاً بخش مهمی از آن در دست آشنا و فامیل دیگران می چرخد، جایی برای خود باز کند!

شاید شما با اصطلاح Guilty Pleasure و به عبارتی لذت گناه آلود آشنایی داشته باشید. اما برای آنانی که نمی دانند توضیح مختصری را بیان می کنم. این اصطلاح در عالم هنر بدین معناست که یک نفر به فیلمی با کیفیت نه چندان خوب علاقه شدید داشته باشد و در عین حال احساس شرم و خجالت دارد که چرا باید اینقدر به فیلمی با بودجه پایین و کیفیت به نسبت ضعیف دل ببندد. خوب خوشبختانه من لذت گناه آلود را هم ندارم. چرا که معتقدم اگر از اثری خوشم آمده قطعاً بعضی از نیازها و آرزوهایم را به شکل مثبتی لمس کرده است. بنابراین هیچ شرم و خجالتی در اینباره وجود ندارد و اگر دیگران با فیلم ارتباط برقرار نکرده‌اند، مشکل خودشان است!(اعتماد به نفس رو بچسب!)

امروز قصد دارم از دو فیلمی صحبت کنم که نه با کیفیت هستند، نه با معنا و نه لذت گناه آلودی را به من منتقل کرده‌اند. اما توانستند در ساعاتی که اصلا حوصله فکر و اندیشه به مفهوم فیلم ها را نداشتم به خوبی درگیرم کنند.

فیلم اولی عنوان عجیبش این است: لحظه ای که مرده از خواب بر می خیزی. این اثر محصول سال ۲۰۲۲ با بازیگری کول هاسر و جیمی الکساندر است. کارگردانی نیز بر عهده مایکل میلر بوده که در نوشتن فیلم نامه اثر نیز مشارکت داشته است. کول هاسر بازیگر با سابقه ای است که جدیدا مردم او را با سریال وسترن مدرن یلواستون می شناسند. جیمی الکساندر نیز تا چند سال پیش در نقش اصلی سریال نقطه کور به ایفای نقش می پرداخت. مورگان فریمن ستاره کهنسال نیز در این فیلم نقش یک پلیس را بازی می کند که البته هیچکدام از این بازیگران مورد علاقه من نیستند.

یک کارگزار بورس به نام راس پاتر که همیشه مردم را تشویق به سرمایه گذاری می کرده در مشاوره اخیرش اشتباه بزرگی رخ داده و در نتیجه اینبار مردم که همیشه به حرفهایش گوش می دادند، تمام سرمایه خود را از دست می دهند. به همین دلیل او دشمنان زیادی در شهر کوچکش پیدا می کند و حتی مستقیماً تهدید می شود. او چندین بار تماس تلفنی مبنی بر این مضمون دریافت می کند که وقتی می میری کجا از خواب بیدار می شوی! او نگران جان خودش است اما پلیس تهدید ها را جدی نمی گیرد. یکباره اما اتفاق عجیبی می افتد. پیرمردی که در همسایگی راس پاتر همراه با دخترش زندگی می کند به قتل می رسد و این تازه شروع حوادث به ظاهر نامرتبطی است که بیننده را مجاب می کند ارتباطی هر چند نامحسوس بینشان بیابد.

فیلم اشکالات خود را دارد. بازیگری ها متوسط هستند هر چند که جیمی الکساندر در نقشی ظاهر شده که با پرسونای وی هماهنگی کامل دارد. اواخر فیلم حالت عجولانه و شتابزده به خود می گیرد و بدتر اینکه احتمالا در پایان فیلم آرزو خواهید کرد که ای کاش سکانس پایانی اینقدر ناشیانه و بدون خلاقیت شکل نمی گرفت. اما با این وجود تجربه ای که کلیت فیلم به بیننده می دهد راضی کننده است. دنیا پر از کلیشه است و فیلم ها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. هنر این است که همین کلیشه ها به شکلی جا به جا شوند که به نظر جدید برسند و یا بتوانند به بیننده رو دست بزنند. این فیلم در این امر موفق شده و چند جا می تواند به انسان شوک وارد کند!

فیلم دوم اما اثری به نام سکوت مطلق محصول ۱۹۹۹ با بازیگری کاترین ماری استوارت و راب لو است. در این فیلم با دختر هفت ساله ای به نام آماندا آشنا می شویم که یکشب شاهد قتل پدر و مادرش در خانه است. خاله بچه با نام جولیا کربریج برای اینکه آماندا به مرکز سرپرستی فرستاده نشود، مراقبت از او را برعهده می گیرد. اما او یک پزشک بسیار فعال است و فرصت کافی برای نگهداری از آماندا را ندارد. مخصوصاً که آماندا دچار شوک شده و دیگر قادر به صحبت کردن هم نیست. مردی موسیقی دان به نام کوین فینی، به تازگی در همسایگی آپارتمان آن خانم زندگی می کند‌ و به نظر انسان خوبی نیز می رسد. جولیا گاهی دخترک را پیش او می گذارد. اما به نظر می رسد آن مرد بیشتر از اینکه حواسش به دخترک باشد، خانه جولیا را جستجو می کند! این در حالی است که آدم کشان به دلایلی نامعلوم هنوز دست نکشیده و به دنبال اماندای هفت ساله می گردند...

فیلم کشش لازمه را دارد و این دقیقا همان چیزی است که من در حالی که تنها دنبال سرگرمی و فاصله گرفتن از مشغله های زندگی هستم، به آن نیازمندم. همانطور که در ابتدا گفتم، فیلم نه درجه بندی الف دارد و نه لذتی گناه آلود برای من! تنها اثری است که خیلی ها به بهانه کوتاه بودن عمر از آن گریزانند و من به همان بهانه از آن استقبال می کنم!