خانواده های خوشبخت مثل هم اند، اما خانواده های شوربخت هر کدام بدبختی خاص خود را دارند...

                                                                                                         تولستوی- آنا کارنینا

ماه ها بود که فیلم کلاسیک ندیده بودم تا اینکه چند شب پیش فیلم آنا کارنینا را با بازی ویوین لی دیدم و بعد از مدتها از دیدن یک فیلم خوب کلاسیک لذت بردم. اولین بار حدود پانزده سال پیش نسخه ای از فیلم آنا کارنینا را دیده بودم که گرتا گاربو نقش آنا را بازی کرده بود. شاید اگر گرتا گاربو بازیگر مورد علاقه شما باشد آن نسخه را دوست داشته باشید اما برای من به شدت خسته کننده بود طوری که نمیدانم چطور تا آخر فیلم را تحمل کردم. دومین تجربه من از دیدن آنا کارنینا سال 2012 بود که بعد از کلی انتظار برای دیدن فیلم جو رایت آن هم با بازی کیرا نایتلی و جود لاو دوباره توی ذوقم خورد و فقط کمی از فیلم را دیدم چرا که من معمولن علاقه ای به ژانر موزیکال (البته به غیر از چند مورد خاص) ندارم. و اما این بار با دیدن نام ویوین لی شکی برایم باقی نماند که فیلم را تماشا کنم. داستان آنا کارنینا را احتمالن اکثر شما خوانده اید و یا نسخه های دیگر فیلم را تماشا کرده اید اما اگر داستان را نمی دانید به طور خلاصه بگویم که داستان درباره زندگی اشراف روس است و از جایی شروع می شود که مردی به نام استفان به همسرش داریا خیانت کرده و داریا پس از فهمیدن این موضوع قصد جدایی و ترک خانه را دارد. آنا خواهر استفان به خانه آنها می آید تا با داریا صحبت کند و به این مشکل پایان دهد اما خودش چند روز بعد، در مجلس رقص دل به دوک الکسی میدهد و داستان خیانتی جدید تازه شروع می شود... . این بار ویون لی نازنین در نقش آنا بی نقص و عالی بود. بازیگران دیگر فیلم را نمی شناختم چون فیلم محصول بریتانیا بود. فقط به نظرم بازیگر نقش کنت آلکسی بسیار سرد و بی روح بود به طوری که برای اولین بار با خودم گفتم "خدا خیر اشلی بربادرفته رو بده که حداقل از این آدم پرشورتره". با این حال اما ویوین لی با استعداد شگفت انگیز و جذابیت منحصر به فردش برای تمام فیلم بس بود.