(۱۳۹۲/۹/۲۷ عصر ۰۳:۰۸)کنتس پابرهنه نوشته شده:  

قسمت دوم از سه گانه (قبل از طلوع، قبل از غروب، قبل از نیمه شب)رو دیدم و بعد از مدتها لذت دیدن یک فیلم خوب رو تجربه کردم...

 ده سال قبل وقتی برای اولین بار این سه گانه رو دیدم حدودن بیست و یک ساله بودم. چند هفته قبل که اولین قسمت سه گانه محبوبم رو دیدم (جایی که شخصیت ها بیست و سه سال هستن) به کسی که داشت همراه من فیلم رو تماشا می کرد گفتم چطور من این همه با سلین همذات پنداری می کردم! الان دیگه خیلی درکش نمی کنم.  تا اینکه دیشب قسمت دوم رو دیدم (که شخصیت ها در سن سی دو سالگی هستن) و این بار به شکل عجیبی با سلین ( و گاهی جسی) سی و دو ساله همذات پنداری کردم. الان می فهمم ریچارد لینکلیتر نابغه چقدر عالی تاثیر گذر زمان بر شخصیت رو نشون میده و البته امیدوارم ده سال دیگه وقتی قسمت سوم رو می بینم سلین ناامید رو درک نکنم.