نوروز ۱۳۷۶ را از یاد نمی برم. چرا که در آن سال گروه کودک و نوجوان شبکه دو صبح ها یک سریال انگلیسی شش قسمتی پخش کرد که تا آن زمان مشابه اش را ندیده بودم و همین جذابیت آن را برایم دو چندان می کرد. این سریال محصول ۱۹۹۰ که the gift  و به عبارتی استعداد نام داشت، اثری فانتزی بود که شاید بتوان گفت رگه های از ژانرهای معمایی و تریلر را نیز در خود گنجانده بود. به هر حال ما بینندگان انتظار داشتیم که ایام عید تلویزیون برنامه های متنوع تری نسبت به سایر روزها پخش کند که البته گاهی این انتظار جواب می داد و گاهی هم خیر. اما عید نوروز سال ۷۶ به لطف این سریال، به مذاق من خوش آمده بود.

این سریال که توسط بی بی سی بر پایه رمانی از پیتر دیکنسون ساخته شد به داستان پسر نوجوانی به نام دیوی پرایس می پرداخت که پدرش برای مدت کوتاهی او و خواهر کوچکترش را به پدر بزرگ و مادر بزرگش که ساکن دهکده ای کوچک هستند می سپارد. او به این دلیل این کار را می کند چرا که جدیدا در شغلش شکست خورده و به دنبال اصلاح امور کاری اش است. دیوی در حین گشت و گذار در آنجا تصاویر عجیب و غریبی می بیند که از مفهوم آنها سر در نمی آورد. به طور مثال دو مرد را می بیند که در حال دعوا کردن هستند و یکی از آنها شبیه پدرش اما بسیار جوانتر است! مادر بزرگش به وی می گوید این چیزهایی که تو می بینی امروز رخ ندادند. بلکه مربوط به سالیان گذشته هستند. در واقع دیوی این توانایی را دارد که ذهن دیگران را بخواند و این همان استعدادی است که عمویش نیز آنرا داشته است. البته با توجه به این مفهوم شاید موهبت ترجمه بهتری باشد.

قسمت دوم دیوی به شهر و پیش پدر و مادرش بر می گردد. پدرش از موضوع قدرت برادر خودش آگاهی داشته اما آنرا انکار می کند و دلش نیز نمی خواهد این را بپذیرد که فرزندش نیز دارای همان موهبت است. دیوی به وسیله قدرت خواندن ذهن متوجه یک سری افکار خبیث در بین بعضی انسانها می شود و سعی می کند از انجام اعمال شیطانی دیگران جلوگیری کند. اما چون وی نوجوانی بیش نیست و کسی حرف او را به سادگی باور نمی کند دچار چالش های فراوانی می گردد. از طرفی مردی شرور و مرموز با نام مستعار گرگ در تعقیب اوست و سر همین موضوع دیوی و خانواده اش تا لب مرگ پیش می‌روند.

شاید این سوژه امروزه و مخصوصاً برای بیننده بزرگسال چیز تازه‌ای نداشته باشد. اما در آن سالهای نوجوانی و مخصوصاً وقتی که آثار مشابه آن را زیاد ندیده بودیم بسیار حیرت‌انگیز به نظر می رسید. پس از پایان این سریال شش قسمتی و با توجه به اینکه هنوز نیمی از عید نوروز باقی مانده بود سریال جویندگان گنج جایگزین آن شد که البته برای من به هیچ عنوان جذابیت سریال استعداد را نداشت‌‌.

خوب به خاطر دارم که چند ماه بعد این سریال بازپخش شد. درست زمانی پخش می شد که من تازه بعد از ظهر از مدرسه تعطیل شده و به سمت خانه در حرکت بودم. روزی که این سریال پخش می شد تمام راه را دویدم تا بتوانم حداقل نصف قسمت را تماشا کنم. انگیزه من برای همکلاسی هایم معقول نبود و درک نمی کردند که چرا یک نفر برای تماشای یک سریال آنهم تکراری باید اینقدر به نفس نفس بیفتد! خلاصه وقتی به منزل رسیدم فورا فریاد زدم که تلویزیون را روشن کنید. خانواده که هاج و واج نگاه می کردند تلویزیون را روشن کرده و وقتی دریافتند که چه چیزی در حال پخش است کلی به من خندیدند!

چند سال قبل در یوتیوب به تماشای زبان اصلی این سریال نشستم که البته دیگر جذابیت گذشته را برایم نداشت. همچنین دیدم که بازیگران چقدر بی حال صحبت می کنند. این در حالی بود که دوبلورها با شور و اشتیاق خاصی صحبت کرده بودند و به نوعی نسخه دوبله با کیفیت تر از زبان اصلی آن در آمده بود. اگر چه بعید می دانم بعد از آن بار دوم دیگر تلویزیون ملی آنرا پخش کرده باشد.

راستش برایم عجیب بود که چرا در این کافه صحبتی از این سریال نشده بود. بالاخره این هم از خاطرات دهه هفتاد است که ارزش یادآوری را دارد.