بسيار عالی.
جالب است مدتها بود که می خواستم در مورد دوبله راکی ۱ و گويش جليلوند بنويسم که دوستان پيش قدم بودند.

صحبت های ما تخصصی -عرفانی-نوستالژی ريشه-احساساتی - خاطراتی می باشد.

 اين را گفتم که دوستان فکر نکنند من قصد کل کل دارم. هرچند که در حاشيه بايد بگويم با خواندن مقالات مطبوعات و شنيدن مصاحبه ها و غيره با جرات می توانم بگويم که بحث های ما برو بچه های دوبله باز و گمنام در کنار جعفری- مطمئن زاده ها- جيرانی و نويد غضنفری در بالاترين استانداردهای نقد و کالبد شکافی دوبله فارسی قرار دارد.

( چه قدر از واژه هنر مهجور دوبله که توسط منوچهر اسماعيلی به کار گرفته شده است بهم برخورد- افسوس و هزار افسوس که استاد اينقدر تلخ می باشند)

برگرديم به دوبله راکی ۱- به نظر من دوبله جليلوند به مديريت تهامی کار بسيار خوب و منحصر به فردی می باشد. فکر می کنم گيج گيج زدن های راکی و لحن ساده و در عين حال داش مشتی اش را خوب به فارسی کشانده اند. منحصر به فرد بودنش به نظر من هم در مورد گويش و لهجه جليلوند می باشد که صدای متفاوتی توليد کرده است و هم آن رگه گيج گيج بودن راکی است که جليلوند هنرمندانه به گويش فارسی در آورده است.

اين ها هيچکدام به معنای ناديده گرفتن کار ناظريان در راکی ۲ نمی باشد که او هم استادانه به سبک خود گفت. يادش بخير زمانی که راکی ۲ توی ويديو کلوپ ها آمد. چه شر و شوری داشت. واترلوی نازنين حتما يادش می باشد.
اين گل های دوبله فارسی هرکدام يک بويی دارند....ناظريان- جليلوند- اسماعيلی... فکر می کنم فاکتورهای بسيار زيادی در گوش تماشاچی در هر فيلمی داوری را به سود يک گوينده می کشاند...