(۱۴۰۰/۸/۲۳ عصر ۰۱:۳۵)کمودور ایران نوشته شده:  

.... من فکر میکنم بیشترین علاقمندای کنسولها و کامپیوترهای قدیمی به نوعی علاقمند به نوعی کنترل از راه دور روی یک وسیله هستند حالا چه با سیم چه بی سیم! و این حس مشترک بازی با کنسولها و جوی استیک و دسته آتاری برای کنترل ماشین یا هواپیما در بیشتر ماها مشترک بوده

به به  !  دیدِ جالبی است

شاید جرقه علاقه من  به هواپیما هم از همین چیزها شروع شده باشد.بازی هواپیمایی آتاری چیزی نیست که به این راحتی بتوان تاثیر آن را بر بچه های دهه 60 فراموش کرد .

علاقه من به هواپیماهای رادیو کنترل با دیدن فیلم مهاجر بیشتر تحریک شد. در آن زمان این فیلم یک چیز متفاوت ارائه می داد و کاری کرد که من مشتری دایم مجله های هوانوردی مانند صنعت هوانوردی و پرواز شوم. دو سه تا از کیت های هواپیماهای کنترلی نخستین را هم تهیه و مونتاژ کردم که همگی در شهر در میان خانه های مسکونی گم و گور شدند !

(۱۴۰۰/۸/۲۴ عصر ۰۷:۳۹)نورما دزموند نوشته شده:  

و یادمه تو دوران سگا با اینکه تو خونه داشتیم اما بازی کردن تو کلوپ ها نمی‌دونم چرا مزه بیشتری میداد چند بار با پسر فامیلمون که اومده بودن خونمون رفتیم کلوپ که همیشه صدای جیغ و داد ازش بیرون میومد یک سری ها که داشتن بازی میکردن و یک سری ها هم چون پول نداشتن فقط مینشستن نگاه میکردن

آره .  مانند دیدن فیلم در میانِ جمع است که لذتِ بیشتری داره.

توی کلوپِ محلهِ ما هم همیشه چند نفر بودند که پول نداشتند و منتظر بودن که یک تازه وارد بیاد و  جایی از بازی گیر کنه و اینا به بهانه کمک چند ثانیه دسته بازی رو ازش بگیرن و بازی کنن !!

هر بازی هم استادِ خاص خودش را داشت .مثلا هر کی درباره بازی  Dick Tracy به مشکل برمی خورد به استادِ بازیِ کارآگاهیِ دیک تریسی معرفی می شد و این استادها از  قرب و منزلت خاصی در کلوپ برخوردار بودن !! گاهی هم رقابت بین کلوپ ها شکل می گرفت و برای هم کُرکُری می خوندن یا پیغام پسغام می فرستادن !