صبحانه در تیفانی

آخرین کتابی که خواندم کتاب صبحانه در تیفانی بود. با خواندن چند صفحه اول آنقدر جذبش شدم که به خودم آمدم و دیدم کتاب را تمام کردم. صبحانه در تیفانی نوشته ترومن کاپوتی رمان کوتاه 116 صفحه ای ست  که فیلم معروفی هم با بازی ادری هپبورن از روی آن ساخته شده است. قبل از خواندن کتاب شنیده بودم که نویسنده سعی داشته استودیو را متقاعد کند که مرلین مونرو در نقش هالی گولایتلی بازی کند اما موفق نشده است. تا قبل از خواندن کتاب آنقدر فیلم و بازی ادری هپبورن را دوست داشتم که مرلین مونرو در نقش هالی برایم غیر قابل تصور بود. هنوز هم فیلم و بازی درخشان ادری را همانقدر دوست دارم اما این بار تصور مرلین مونرو نه تنها برایم سخت نیست که اتفاقن من هم با کاپوتی موافقم. هالی گولایتلیِ کتاب، دختر پرشور و زیرک و سرکشی ست که یک جا بند نمیشود و به نظر من معصومیت ذاتی ادری هپبورن روی شخصیت عصیانگر هالی سرپوش گذاشته و متفاوت با کتاب جلوه میکند. به هر حال تنها تفاوت فیلم با کتاب همین نیست. پایان فیلم هم متفاوت از کتاب است و هالیوود طبق معمول پایان فیلم را برای خوشایند مخاطبِ آن زمان عاشقانه و شیرین تمام کرده است. ( با اینکه با تغییر پایان بندی کتاب موافق نیستم اما این بار چه تصمیم خوبی گرفته است استودیوی هالیوودی، چون پایان کتاب به نظرم دلگیر بود)

صبحانه در تیفانی از زبان راویِ بی نام روایت میشود (انتخاب جرج پپارد برای این نقش چه تصمیم هوشمندانه ای ست). او که نویسنده جوانی ست به امید مشهور شدن به نیویورک آمده و در آپارتمان اجاره ای کوچکش در منتهن ساکن میشود. خیلی زود همسایه اش هالی گولایتلی نظر او را به خود جلب میکند. و در ادامه ماجرای آشنایی اش با هالی و دوستی که بینشان شکل میگیرد را شرح میدهد. راوی، داستانش را به شکل فلاش بک تعریف میکند. او که انگار هنوز و همیشه در حسرت هالی است جوری از گذشته حرف میزند که گویا آن روزها بهترین روزهای عمرش بوده است.