درود

قبل اینکه بخوام چند کلمه بعرض برسونم پیشنهاد می کنم این بحث به قهوه خونه منتقل بشه تا بتونیم راحتتر بهش بپردازیم.

سرکار خانم از توجه و پاسخ شما متشکرم. در کل اگر ما در شرایط نرمال زندگی می کردیم، بنده روی صحبتهای شما، حرفی واسه گفتن نداشتم، اما وضعیت متفاوته پس پاسخ پرسشهای حضرتعالی رو از آخر به اول می گم:

(۱۳۹۹/۱۰/۲۲ عصر ۱۲:۳۲)بانو الیزا نوشته شده:  

اما به هر حال نگران نباشید .هنرمند واقعی همیشه بین دوستدارانش زنده هست . هر چقدر هم که افرادی بخواهند به هر دلیل این افراد رو حذف کنند و یا در زنده نگه داشتن اونها کوتاهی کنند و یا در گرامیداشت در خور اونها ناتوان باشند، باز هم به میزانی که هنرمندان ما به کارشون عشق ورزیدند ، عشق حقیقی رو هم دریافت خواهند کرد.

اتفاقا بنده خیلی نگرانم خانم عزیز،،، هنرمند واقعی در شرایطی که بی عدالتی و نابرابری سرتاپای جامعه اش رو گرفته جسما زنده است ولی روحش مرده. شک نکنید. چون یا خودش دل و دماغ پرداختن به هنرش رو نداره یا اگر داشته باشه دغدغه معاش باعث میشه سفارشی کار کنه که طبعا لذتبخش نیست. اما اگه در رفاه هم باشه شاید اثری هنری خلق کنه ولی عرضه هنرش با هزار اما و اگر مواجه میشه و جماعت دوستداری که فرمودید چون از آحاد همون جامعه بحران زده هستند بیشتر فکر نان هستند چون خربزه آبه! تازه من از باور اکثریت که معتقدن هنر و فقر لازم و ملزوم یکدیگرند چیزی نمی گم! شما خودت حدیث مفصل بخوان ازین مجمل.

بعلاوه همین جناب فردوسی رو که ذکر خیرشون بود کدوم جوون امروزی می شناسه؟ پدران ما با نقالی مرشدها در قهوه خونه ها رستم و سهراب رو شناختن و هفت خوان رو رد کردن. خوش بینانه ترین «عمل» امروز در قهوه خانه ها دود کردن قلیونه!  (البته خدا رو شکر قهوه خانه کافه تافته جدا بافته است)

(۱۳۹۹/۱۰/۲۲ عصر ۱۲:۳۲)بانو الیزا نوشته شده:  

دوم اینکه هر کسی به میزانی که در درون خودش رو لایق بدونه و نگاه مثبت تری به جهان داشته باشه از جهان پاداش دریافت میکنه .

 فرمایش شما در جوامع مترقی کاملا صدق می کنه و متینه اما متاسفانه در جهان سوم و جوامع بحرانزده و تحت فشار فقط حکم شعار رو داره.

(۱۳۹۹/۱۰/۲۲ عصر ۱۲:۳۲)بانو الیزا نوشته شده:  

اگه هنرمندان واقعی ما ترجیح دادند در کاری که عاشقش هستند اشتغال داشته باشند پس اجرت واقعی خودشون رو حین انجام کار دریافت کردند .

منظورتون اینه که اجرت کار هنرمند، خلق همون اثر هنریه؟! میشه گفت لذتی که هنرمند از خلق اثرش می بره از نظر معنوی شارژش می کنه ولی از طرفی هم باید شکم خانواده اش رو تامین کنه و هم ابزار خلق هنرش رو جور کنه با حلوا حلوا گفتن که دهن شیرین نمیشه. هنرمند باید شناسانده بشه مورد اقبال قرار بگیره اون وقته که اجرت واقعی رو همه جوره دریافت می کنه.

(۱۳۹۹/۱۰/۲۲ عصر ۱۲:۳۲)بانو الیزا نوشته شده:  

اول اینکه یک سوال دارم از شما اگه قرار باشه شغلی داشته باشید که ثروت افسانه ای رو برای شما رقم بزنه  ولی شما از اون شغل و اون زندگی هیچ لذتی نبرید یا شغلی داشته باشید که ثروتی نداشته باشید ولی عاشق اون کار باشید و خود اون کار به شما انرژی بده و از همه لحظاتی که مشغول اون هستید لذت ببرید کدوم رو انتخاب میکنید ؟

با توجه به جایی که در اون زندگی می کنم ترجیح می دم شغلی داشته باشم که به ثروت افسانه ای برسم برای همینم هست که دزد شدم! البته اتفاقا خیلی هم از کارم لذت می برم!

فقط شایع شده فصل آخر سریال خانه کاغذی تلخترین پایانی رو داره که تاحالا برای یک سریال ساخته شده. برای همین از الان دارم نقشه می کشم تا دیر نشده ماسکم رو آویزون کنم و در برم کانادا وردست دزد اعظم جناب م.خ.