دیدم دوست گرامی جناب پروفسور اشاره ای به فیلم زیبای تایتانیک داشتند، منهم تصمیم گرفتم این پست را به فیلمی اختصاص دهم که به احتمال زیاد وجودش را مدیون فیلم تایتانیک است!

چند سالی قبل از اینکه فیلم تایتانیک را تماشا کنم، از تلویزیون شاهد فیلمی جاسوسی بودم. خوب بیاد دارم که آن فیلم با وجود ایراداتی که داشت شب شیرینی را برای من رقم زد! این فیلم که توسط برایان ترنگارد اسمیث با نام بریتانیک ساخته شد، شباهت چندانی به حوادث تاریخی مرتبط با کشتی بریتانیک نداشت و خیلی ها همین را بهانه ای کردند تا به واسطه آن فیلم را بکوبند. اما واقعیت این است که تنها با داشتن شناخت جزئی از فیلم های هالیوود می توان دریافت که تحریف تاریخ جزو لاینفک فیلمهای آنهاست. حتی در خیلی از موارد خودشان این مورد را قبول کرده و داستان تاریخی (Historical Fiction) را بخش مهمی از ادبیات می دانند که براساس آن حوادث و شخصیت های غیرواقعی را وارد تاریخ می کنند و در بعضی موارد نیز به تحریف تاریخ رو می آورند. اینکه این مسئله کار درستی است یا نه برای من اهمیتی ندارد و قضاوتش نیز با من نیست. ولی آنچه که مسلم است من بریتانیک را به چشم یک فیلم جاسوسی می بینم و نه تاریخی.

در فیلم بریتانیک ما شاهد یک مادر و دو فرزند کودکش هستیم که به همراه زن جوانی به نام ورا کمپبل که پرستار کودکان است وارد کشتی بریتانیک می شوند. دیری نمی گذرد که بیننده متوجه می شود که او در واقع پرستار بچه نیست بلکه جاسوسی تازه کار است که فرستاده شده تا جلوی کسی را که قرار است در کشتی فاجعه بیافریند، بگیرد. ورا کمپبل با کشیش جوانی آشنا می شود و کم کم علاقه ای بین آن دو شکل می گیرد. غافل از اینکه...

این فیلم نیز مانند فیلم تایتانیک عشقی را در کشتی مطرح می کند که به نوعی ممنوع است. در فیلم تایتانیک ما شاهد عشق دختر و پسری از دو طبقه کاملا متفاوت بودیم که در آن دوره از تاریخ عملی ناممکن به نظر می رسید و در فیلم بریتانیک ما شاهد عشق دو نفر هستیم که در جبهه متضاد به یکدیگر مشغول خدمت هستند. خوشبختانه موضوع عاشقانه فیلم بریتانیک بیش از حد پررنگ نمی شود و موضوع جاسوسی فیلم در اولویت قرار می گیرد. به شکلی که تلویزیون ایران با سانسور بعضی صحنه های مختصر، یک فیلم جاسوسی دلپذیر را تقدیم بیننده ها کرد.

نمی توان منکر شد که فیلم در جلوه های ویژه و همچنین بازیگری یک مقدار ضعیف ظاهر می شود. به خوبی می توان تشخیص داد که بازیگرها داخل یک کشتی نیستند! اما حداقل اش اینست که با بودجه پایینی که در اختیار داشته توانسته به عنوان یک فیلم جاسوسی دلهره آور گلیمش را از آب بیرون بکشد و مانند آن دسته از فیلمهای پرخرج هالیوودی به ظاهر جاسوسی مدت زمان فیلم را برای خلق صحنه های بزن بهادر و یا دیالوگ های حوصله بر هدر نمی دهد!

در صحنه های پایانی فیلم بریتانیک نیز شباهت هایی با فیلم تایتانیک دیده می شود. منظور آن بخش هایی است که ورا کمپبل، جاسوس آلمانی ها را در حین غرق شدن کشتی تنها نمی گذارد و او را نجات می دهد اما اینجا نیز سرنوشت آن مرد با مرگ رقم خورده است!  به دلیل مدت زمان نه چندان بلند فیلم، بخش های غرق شدن کشتی نیز زیاد طول نمی کشد و البته خوشبختانه این باعث شده که کمتر به حال و هوای ژانر فاجعه نزدیک شود.

کارگردان برای فیلم خود بازیگران ناشناخته ای چون آماندا راین نسبتأ گیاه خوار و ادوارد اترتون را در نظر گرفته است. نکته جالب اینکه مدت زمان کوتاهی قبل از بازی در این فیلم ادوارد اترتون در نقش مکمل فیلم مردی در نقاب آهنین بازی کرده بود که نقش اصلی آن فیلم لئوناردو دیکاپریو بود.

من به شخصه معتقدم فیلم بریتانیک می توانست بهتر از این باشد اما همین که سعی نکرده از سبک و سیاق فیلمهای اکشن و به ظاهر جاسوسی فیلمهای هالیوود پیروی کند، برای من قابل ستایش است.