از سریال های پخش شده از تلویزیون ملی در آن سال‌ها، سریال کودکانه مک گی و من بود که جنبه آموزشی داشت. داستان این سریال آمریکایی به یک خانواده می پرداخت و قرار بود که در آن مسائل اخلاقی را در بچه ها تقویت کند. البته سریال فضای عرفانی به خود نگرفته بود و تنها سعی می کرد مسائلی چون صداقت، ایمان و غیره را به بچه ها آموزش دهد و آنها را با عواقب کارهای نادرست آشنا کند. نقش اصلی سریال پسربچه ای به نام نیکلاس مارتین بود که به همراه خانواده اش در منزل مادربزرگش زندگی می کردند. پسرک یک دوست خیالی کارتونی به نام مک گی هم داشت. به همین دلیل این سریال مرا یاد سریال آلمانی وروجک و آقای نجار می انداخت. چرا که در آن سریال نیز همه بازیگر بودند و یک شخصیت کارتونی همراهی شان می کرد. با این تفاوت که در سریال وروجک و آقای نجار بازیگر پیرمرد و شخصیت کارتونی کم سن و سال بود. اما در این سریال بازیگر نوجوان و شخصیت کارتونی یک پیرمرد بود.

خود من هیچکدام از این دو سریال را دوست نداشتم اما هر دو مخصوصا برای بیننده کم سن و سال قابل تماشا بودند.

معمولا در سریال های خارجی که برای بچه ها ساخته می شوند از لوکیشن های زیبایی چون جنگل، دریا، کوهستان، دشت و کلا مناطق دیدنی استفاده می شود و اگر قرار باشد بیننده پیامی انسان دوستانه از سریال بگیرد آنرا از لابه لای حوادث و عملکرد شخصیت های محبوبش به دست می آورد. اما عموم سریال هایی که در ایران برای بچه ها ساخته می شدند، اوج خلاقیتشان این بود که نشان دهند چند تا بچه توی کوچه و محله شان بازی می کنند و در پس آن هم به شکلی مستقیم پیام‌های اخلاقی ریز و درشتی را تقدیم بیننده می کردند که در نهایت هم نمی فهمیدیم ارتباط شان با کل سریال چه بود! سریال مک گی و من نیز تقریبا چنین حالتی داشت. در واقع داستان پردازی اش فدای پیامهای اخلاقی آن شده بود. مثلا در یکی از قسمتها نیکلاس مخفیانه برای تماشای یک فیلم ترسناک به سینما رفته بود و با یک روایت بسیار ساده در نهایت به این نتیجه رسید که این فیلم‌ها برای هم سن و سالانش مناسب نیستند!

ندیدم کسی در کافه یادی از این سریال کرده باشد. منم گفتم یک پست را به آن اختصاص دهم.