مردم زندگی عادی خود را دارند. گاهی شاد هستند، گاهی غمگین. گاهی احساس خوبی دارند و گاهی هم ممکن است بی دلیل دلشان بگیرد. این قاعده ای است که در تمام دنیا همه مردم کم و بیش با آن دست و پنجه نرم می کنند. اما گاهی یک اتفاق، این روال ساده را بر هم می ریزد. هنگامی که اریک ویلسون نوزده ساله در دهم جولای ۱۹۷۸ منزلش در اوتاوا را ترک کرد تا خود را به دانشگاهی در کلرادو برساند و در کلاس تابستانی آنجا شرکت کند، خانواده اش هیچگاه تصور نمی کردند که دیگر قرار نیست او را زنده ببینند! اینجاست که زندگی روزمره انسان ها دچار دگرگونی عظیمی می شود. داستان از وقتی بغرنج تر می شود که پس از گذشت چهار روز پلیس حاضر نمی شود همکاری مفیدی با آن خانواده داشته باشد و به این بهانه که ممکن است او از خانه فرار کرده باشد از زیرکار فرار می کنند.

این داستان واقعی در سال ۱۹۸۱ به شکلی مستند ساخته شد و بار دوم در سال ۱۹۸۵ به شکل یک فیلم تلویزیونی با بازیگری الن برستین بازیگر سرشناس آمریکایی دهه هفتاد میلادی (که برای بازی در فیلم جن‌گیر نامزد اسکار بهترین بازیگر زن شده بود) دوباره به تصویر کشیده شد. اگر چه نام شخصیت ها در این نسخه تغییر کرد و نام خانوادگی شان نیز به واکر تغییر یافت, اما داستان تقریبا به همان شکل روایت شده بود. این فیلم تلویزیونی سالها پیش از شبکه سوم تلویزیون ملی ایران پخش شد که البته به یاد نمی آورم به چه نامی در ایران پخش شده است. اما نام اصلی فیلم Into thin air اصطلاحی است به معنای ناپدید شدن چیزی به شکلی کامل و ناگهانی. شاید نزدیک ترین معادل برای آن در زبان فارسی همان اصطلاح دود شد رفت هوا باشد.

پسر نوزده ساله کانادایی که برای رفتن به دانشگاه به سمت کلرادو رانندگی می کند اما هیچگاه به مقصد نمی رسد. مادری که به همراه پسر بزرگش در به در به دنبال او می گردند. پلیس هایی که ادعا می کنند باید یک ماه از رفتن طرف بگذرد تا ناپدید شدنش اثبات گردد! و یک کارآگاه خصوصی که از طرف مادر استخدام شده تا به حقیقت ماجرا پی ببرد. تمام اینها داستانی پرکشش، اما تلخ را روایت می کنند که قرار است سیستم قضایی آن سالها را زیر سوال ببرد. شاید حوادثی از این قبیل باعث شده که امروزه پس از گذشت تنها چهل و هشت ساعت، پلیس موظف است جستجوی خود را در قبال یافتن افراد گمشده آغاز کند.