یکی از اعصاب خوردکن ترین ویژگی های آدم های اینجا اینه که انگار توی یک بازی تمام نشدنی «کی راجع به یک موضوع مسخره بهتر مزخرف میگه» هستند. جذاب ترین قسمت روز براشون اینه که بشینند دور هم (و احتمالا با صرف الکل) شروع کنند به اظهار نظرهای شبه فیلسوفانه راجع به پیش پا افتاده ترین مسایل

به طور مثال ساعت ها بحث فلسفی راجع به این که آیا خیار جز سبزیجات هست یا میوه ها. هر کسی شروع می کنه تعریف خودش رو از میوه و تعریفش از سبزی رو ارایه میده و بقیه سعی می کنند با یافتن مثال هایی این تعاریف رو راستی آزمایی کنند. مثلا میوه به چیزی گفته میشه که اول دانه باشه و بعد از کاشتن سبز بشه و شکوفه بده و این شکوفه تبدیل به چیزی بشه که شامل دانه است. اون چیزی که دانه رو شامل شده بهش میگن میوه. حالا با این تعریف بررسی کنیم کدوم یک از چیزهایی که توی ذهن هر کدوم از افراد جمع به عنوان میوه شناخته میشه توی این دسته قرار می گیره.

چیزی که از مسخره بودن این بحث اذیت کننده تر هست میزان لذتی هست که خودشون ازش می برند.

و البته مسخره تر این بود که نهایتا به این نتیجه رسیدند که خیار سبزی هست!

و اذیت کننده تر هم این که هر از گاهی از تو هم می خوان که توی این بحث شرکت کنی چون که خیلی مودبانه نیست ساکت بودن! غافل از اینکه ما فقط خیار رو می خوریم راجع بهش فلسفه نمی بافیم

از جمله بازی های مورد علاقه شون یک دسته کارت هست شبیه پاسور ولی پاسور نیست. روی هر کارت یک سوال در همین حد بی اهمیت نوشته شده و هر کسی یک کارت از دسته کارت ها می کشه و باید راجع به سوال روی کارت ده دقیقه صحبت کنه... بذارید چند تا از سوالات رو به عینه ترجمه کنم:

۱- پاپ کورن شیرین بهتر است یا شور

۲- فلان غذا رو باید سس کچاپ خورد یا سس کاری

۳- آدم هایی که سگ دوست دارند با اونایی که گربه دوست دارند چه فرقی دارند

۴- دنیای بدول پول چه شکلی هست؟

۵- آیا حیوانات صحبت می کنند؟

۶- خوردنی زمستانی مورد علاقه ات چیه؟ (توجه کنید که در جواب این سوال نام خوراکی هایی میاد که راجع به هیچ کدومشون هیچ ایده ای ندارید)

۷- جاستین بیبر یا وان دایرکشن؟ (که دوباره هیچ کدوم رو گوش ندادی چون توی زندگی بجز ابی و داریوش چیزی گوش نکردی)

چیزی که جای شکر داره اینه که هنوز در موقعیت اون بحث تفاوت چنگال های مختلف قرار نگرفتم. اون به نظرم غول آخره. این که چنگال غذاخوری و شیرینی خوری و دسر و سالاد و کوکتل و ... چه فرق هایی با هم دارند!

به نظر میاد که این بازی ای هست که همه شون از بچگی درگیرش بودند و خیلی ازش لذت می برند. ناگفته نماند که تاثیرات مثبتی هم روی شخصیت شون داشته. این تمرین اظهار نظر کردن باعث شده توی زندگی حرفه ای شون هم بتونند راجع به هر مساله ای تحلیل کنند و نظرات سازنده داشته باشند. به علاوه نشستن و حرف زدن (که شاید فرهنگی باشه که حول الکل شکل گرفته) یک جور تمرین دموکراسی و مذاکره هم هست. این که بتونی نظر خودت رو به بهترین شکل ابراز کنی و با کار تیمی چکش بزنی اش تا به بهترین فرم ممکن برسه