بانو الیزای نازنین قبل تر در تاپیک یک عکس یک خاطره به موضوعی اشاره کرده بودند که من هم دوست داشتم نظرم را در این باره اینجا بنویسم.

(۱۳۹۶/۸/۱۶ عصر ۱۲:۲۲)بانو الیزا نوشته شده:  

و جالب اینجا بود که حتی وقتی ملانی خودش اشلی رو بعد از رفتنش به اسکارلت می سپرد ، ذره ای خوشحال نشد . بدون ملانی حتی اشلی هم دیگه ارزشی نداشت ...

به نظر من دلیل اینکه اسکارلت، اشلی را رها کرد و به دنبال رت رفت این نبود که بعد از ملانی، اشلی برایش ارزشی نداشت،بلکه به این دلیل بودکه اسکارلت تازه بعد از ملانی بود که فهمید اشلی هیچ وقت از صمیم قلب دوستش نداشته و تنها عشق واقعی او ملانی بوده ... در سکانسهای پایانی فیلم جایی که اسکارلت از بالین ملانی پیش حاضرین برمیگردد و اشلی را به منظور تسلی دادن در آغوش میکشد با شنیدن جملات اشلی یکه خورده و برای اولین بار پی به حقیقت می برد...

اشلی: تنها رویایی بود که داشتم... تنها رویایی که حقیقت داشت و نفس می کشید...

اسکارلت که جا خورده با لحن سرزنش بار میگوید: رویا! تو همیشه تو رویا بودی... اشلی تو باید سالها پیش اینو می دونستی که اونو دوست داری نه منو... تو همونطور منو میخواستی که رت، بل واتلینگ رو می خواست.

نباید میذاشتی این همه سال سرگردان باشم ولی حالا داری اینو به من میگی... حالا که دیر شده اعتراف می کنی...من به دنبال عشقی بودم که هرگز وجود نداشت...

و در ادامه وقتی دکتر، اشلی را به اتاق ملانی فرا می خواند، اسکارلت بعد از چند دقیقه مکث، به خودش می آید و دنبال رت میگردد... رتی که تا دقایقی قبل در کنارش حضور داشت اما با دیدن توجه اسکارت به اشلی با نگاه ملامت بار و دلی شکسته، در سکوت خانه اشلی را ترک کرده... انگار رت تصمیمش را همان لحظه گرفته بود...