فیلمهای بسیاری هستند که در فضاهای بسته ساخته می شوند. یکی از این فیلمها فیلم فرانسوی گمشده در ترانزیت که با نام افتاده از آسمان نیز شناخته می شود محصول ۱۹۹۳ و در ژانر کمدی-درام بود.

داستان مرد نسبتا کهن سالی که پاسپورتش را گم می کند و در نتیجه مجبور می شود روزهای زیادی را در فرودگاه سپری کند. در آنجا با کسانی آشنا می شود که شرایط مشابهش را دارند و یا حتی روزهای بیشتری را در آنجا گذرانده اند. او با یکی از آنها که پسر بچه ای سیاهپوست است, دوست می شود.

راستش وقتی که انتظار چند ساعته در فرودگاه به دلیل تاخیر پرواز هواپیما اینقدر آزاردهنده است، سپری کردن روزهای متوالی در آنجا دیگر جای خود را دارد و شاید اصلا نتوان توصیفش کرد! بنابراین حتی ایجاد فضای نسبتا کمیک هم کمک چندانی به روحیه بیننده نخواهد کرد. چرا که خودش نیز دست کم در برهه ای از زندگی مزه انتظار بیهوده و طولانی مدت را چشیده است.

یکی از لحظات کمیک فیلم آنجایی است که بین آن مرد و زنی که مانند او در آنجا گرفتار شده است، گفتگویی بسیار ساده صورت می گیرد و برای یک لحظه لبخند مختصری بر لبانشان نقش می بندد. این دقیقا همان لحظه ای است که همسر سالخورده آن مرد به فرودگاه رسیده و لبخند متقابل آنها را دیده است. جنون وجودش را فرا می گیرد و داد و بیداد می کند. اما از آن فاصله دور کسی صدایش را نمی شنود. ( نمی دانم چرا در فیلم ها کاراکتر ها درست همان زمانی می رسند که یک اتفاق ساده غلط انداز رخ می دهد! )

این فیلم نیمه کمدی چند باری بعد از ظهر روز جمعه از تلویزیون پخش شد اما هیچگاه با تماشایش احساس شادی و راحتی نکردم. البته پرداختن به موضوعی که کمتر به آن توجه شده قابل تقدیر است. اما اگر فیلمی قرار است یک سری معضلات و یا حقایق را به تصویر بکشد، ترجیح می دهم آن را به صورت جدی ببینم و نه به صورت طنزی که نوعی دوگانگی به وجود می آورد و در نتیجه نمی خنداند.

ژان روشفور بازیگر نقش اصلی فیلم چندی پیش در سن هشتاد و هفت سالگی از دنیا رفت.