یکی از معدود لحظات شیرین تلویزیون ایران, پخش فیلمهایی عاطفی_حادثه ای بود. فیلمهایی که هم بار جنایی و هیجان انگیز داشتند و هم مشکلات احساسی کاراکترها بیننده را تحت تاثیر قرار می داد. این سبک فیلمها در سرتاسر دنیا ساخته می شوند اما معمولا گمنام باقی می مانند. به هر حال ترکیب احساسات و یک داستان جنایی تجربه خاص و زیبایی است که شاید تا سالها مزه شیرینش زیر زبان احساس شود.

عید نوروز سال ۱۳۸۴ یکی از این تجربه های شیرین میهمان خانواده ها شد. این فیلم تلویزیونی ایتالیایی که شکار نام داشت, از شبکه سه نشان داده شد. شبی بود که همانند بسیاری از شبهای دیگر سال ، مناسبش سوگواری بود و به همین دلیل تلویزیون اجازه پخش فیلمهای کمدی و شاد را نداشت. اما با اینحال مجوز پخش فیلم های معمولی را گرفته بود! و مانند سالهای دور حتما مجبور به پخش فیلمهای سرتاسر بدبختی نبود.

این فیلم محصول سال ۲۰۰۵ که در آنزمان بسیار جدید محسوب می شد داستان مردی بود که پس از گذراندن هفت سال در زندان تازه آزاد شده بود. اما گویا مردی که کارمند بانک بود و هفت سال پیش زن و کودکش را در حمله سارقین بانک از دست داده بود, هفت سال مجازات را کافی نمی دانست و قصد داشت هر طور شده انتقام خود را بگیرد. اما آن مرد دیگر از دستش می گریزد و به روستایی می رود که زنی با دختری که از همان مرد است زندگی می کنند. او مدتی را در آن منزل پناه می گیرد. اما مرد انتقام جو که در تصمیم خویش مصمم است, مکان او را می یابد. با دیدن آن دختر کوچولو و اینکه حدس می زند دختر همان مرد است و با یادآوری اینکه پسرش چطور کشته شده است, حس کشتن آن دختر به سراغش می آید, اما از اینکار امتناع می کند.

پس از ملاقات با آن مرد و دانستن اینکه وی هفت سال را بیگناه در زندان سپری کرده دو مرد، آنکه جز خاطرات تلخ و شیرین که مدام آزارش می دهند, چیز دیگری برایش نمانده و دیگری که تازه طعم شیرین خانواده را احساس کرده است, تصمیم می گیرند پرده از حقایقی که هفت سال قبل رخ داده بردارند...

لذت بخش است که بیننده هم احساس کاراکتر ها را لمس کند و هم پیگیر داستان جذاب شان که به مراتب داری خشونت کمتری نسبت به بسیاری از فیلمهای هالیوودی است, باشد.

گاهی دیدن درون بعضی انسان ها زیباتر از دیدن برون شان است. احساس کردن آنچه که احساس می کنند و نه آنکه نشان می دهند، اگر چه شخصیست! اما لذت بخش است.