در آن سالهای دور که تلویزیون پر بود از فیلمهای سیاسی، جنگی و پارتیزانی، آن زمانی که یاد گرفته بودیم تنها باید فیلمهای شعاری ببینیم. اینکه چه چیزی درست است و چه چیز غلط. اینکه بدبختی و مشکلات همه جای دنیا هست، جای خالی فیلمی سرگرم کننده به شدت احساس می شد. فیلمی که شعار و یا درس اخلاق ندهد. فقط روحیه ما را شاد کند و بس.

یکی از روزها این اتفاق افتاد. بینندگان شاهد فیلمی متفاوت با فیلمهای مرسوم آن دوره از تلویزیون بودند.این فیلم محصول سال هزار و نهصد هشتاد و چهار شوروی سابق مرد نامرئی نام داشت. فیلمی که اگر چه محصول کشوری با امکانات بسیار پایین فیلم سازی و محدودیت های فراوان بود و خود فیلم پایان خوشی هم نداشت، اما به راستی این فرصت را به بیننده می داد  تا با دلی شاد فیلم را به انتها برساند و منتظر بازپخش آن نیز بماند.

بیننده ای که مدتها بود جوانی خوش قیافه و اتو کشیده با معیارهای آنزمان و موهای بلند آنچنانی ندیده بود، چشمانش به جوان بیست و پنج ساله نقش اصلی فیلم آندری خاریتونوف افتاد. بازیگری که اگر چه به خاطر گریم نقشش که یک دانشمند بود، بسیار بزرگتر از سن واقعی اش می نمود، اما در هر حال برای تلویزیون آن سالهای ایران اتفاقی نوین به حساب می آمد!

برای بینندگانی که آنزمان نبودند و شرایط آنزمان را درک نمی کنند شاید باورش سخت باشد که چنین مسئله پیش و پا افتاده ای می توانست خیابان ها را خلوت کند.

خلاصه این اقتباس دهه هشتادی رمان مشهور هربرت جورج ولز که کیفیت ساختارش بیشتر به یک فیلم دهه شصت میلادی شباهت داشت! و یکی از متفاوت ترین فیلمهای پخش شده در تلویزیون آنزمان بود بعد از سال هزار و سیصد و هفتاد و سه دیگر دیده نشد. اما با تحول و تغییر برنامه های تلویزیون پس از آن دوره و پخش فیلم های سرگرم کننده تر دیگر مرد نامرئی و تاثیری که روی بیننده آن دوره می گذاشت، از یاد بسیاری از مردم رفت.

طبق سنت سالیان دور که جوانان شیک پوش با صدای گرم خسرو خسروشاهی شناخته می شدند، اینبار هم آن سنت شکسته نشد و خسروشاهی به جای دانشمندی صحبت می کرد که در دوران جوانی از دنیا می رود.