من دیدگاهی دارم که البته شاید همه باهاش موافق نباشند اما دوست داشتم اینجا مطرح کنم. به اعتقاد من یکی از مشکلات دوبله کشور فعالیت بیش از حد سعید ‌‌‌مظفری، منوچهر والی زاده و زهره شکوفنده و چند نفر دیگر است. البته در اینکه اینها دوبلورهای شاخصی هستند شکی نیست اما اینکه فقط صدای اینها شنیده بشه و صدای بسیاری از دوبلور های قدیمی و جدید شنیده نشه و یا خیلی کم شنیده بشه اصلا نشان از دوبله حرفه ای نیست. شاید بشه گفت در نود درصد فیلم‌ها صدای اینها و یا مثلا افشین زی نوری شنیده میشه و خیلی ها هم کم کار هستند.

به طور مثال به اعتقاد من دوبلور مناسب برای برد  پیت عباس نباتی است. لحن صدای این دوبلور با طرز نگاه و لبخندش تناسب خاصی داره.

صنم نکو اقبال هم لحن صدایش با آنجلینا جولی تناسب خاصی دارد.

و یا ناصر نظامی می تواند یک جان تراولتا گوی بی نظیر باشد.

و یا خیلی از دوبلورها مانند امیر محمد صمصامی، ناصر نظامی، محمد عبادی، ظفر گرایی و خیلی های دیگه هم سالهاست بیشتر نقش‌های مکمل را می گویند. چرا؟ چه فرقی بین نقش اول گوها با سایرین است. به نظر من که اگر مجال رل اول گفتن برای همه برابر باشد دوبله های درخشانی را خواهیم داشت.