امان از قرن 21 و امان از تکنولوژی ؛

کافه کلاسیک:  در روزگار قدیم , بشر بعد از انجام کار روزانه , کنار دهانه غار دور آتش می نشست و از ماجراهایی که آن روز بر او گذشته بود برای دیگران تعریف می کرد. مثلا اینکه چطور از دست دایناسور فرار کرده یا یک گراز را کشته و احتمالا چند  خالی بندی هم جاشنی آن می کرد و ... تا اینکه افراد جمع , چشمهایشان خسته می شد و می رفتند مثل بچه آدم می خوابیدند.

این داستان تا 100 سال پیش تغییر چندانی نکرده بود. برق نبود که تو بشینی تا کله سحر اینترنت broadband با تبلت و لپ تاپ ات بازی کنی. نهایتا دو تا کتاب زیر نور چراغ پی سوز یا شمع پر دود می خواندند یا با تعریف کردن قصه و شاهنامه به خواب می رفتند. همه چیز داشت به خوبی و خوشی پیش می رفت که سر و کله این ادیسون پیدا شد و برق 220 ولت را انداخت به جان ما . آنهم نه برق AC بلکه DC که شدت برق گرفتگی اش چند برابر است. خدا پدر تسلا را بیامرزد که شاخ ادیسون را شکست و برق متناوب AC را جایگزین کرد و باعث شد جان باختگان برق گرفتگی کاهش یابند وگرنه معلوم نبود چه بر سر ما می آمد .

و اما بشنوید از قرن 21 و زمان حال که حکایتی است پر آب چشم ...

شب خسته از کار به خانه برمی گردی و فکر می کنی که حالا وقت استراحته ... زهی خیال باطل ... اینقدر سرگرمی دور و برت ریخته که دیگه نمیشه گفت سرگرمی و باید گفت ادوات شکنجه و مشق شب. نخست تلویزیون هست و ماهواره. خدا رو شکر که این روزها کمتر برنامه وقت گیری هست که لازم باشد این سه چهار ساعت وقت فراغت شب را صرف آن کنی. خوشبختانه  خرم سلطان و  سریال فاخر هم دیگر نیست ! می ماند کتاب و اینترنت. کتاب که باید شبی نیم ساعت خوانده شود آن هم با بسته ای که اخیرا از یک نمایشگاه خریداری شده و به زودی معرفی خواهم کرد و چه کتاب های جالبی هم هستند. از سینمایی تا تاریخی.

می رسیم به اینترنت. خب . اول از همه سایت های خبری باید چک شوند. پوتین چه کار کرده و بشار اسد و اردوغان سر چند نفر را زیر آب کرده اند و ..... خدا را شکر که قذافی و چند نفر دیگر نیستند و گرنه خبرها چند برابر می شد ! داعش هم از بس سر بریده دیگر کشتارهایش تکراری شده و جذابیت هنری خود را از دست داده . بعد از آن نوبت سایت های هنری و سینمایی است.  بعد نوبت تلگرام است که بیشتر اخبار کاری در آن است. بعد نوبت فیسبوک است و به تازگی  هم اینستاگرام  آمده که اگر چک نشود خسر الدنیا و الآخره است.  آخرش می رسد به انجمن  خودمان کافه کلاسیک که البته خوشبختانه این روزها خلوته و وقت زیادی نمی گیره.

خب به نظر شما هر کدام از این ادوات و ابزار چند دقیقه  وقت بگیرد چه می شود ؟!

آفرین ! این حکایت , دلیل کم نوشتن این روزهای من و احتمالا برخی دیگر از دوستان است.

و اما بعد ...

المپیک ریو برزیل در حال برگزاری است. بد نیست به همین مناسبت از دو فیلم خاطره انگیز یاد کنیم. اول فیلم زیبای بدنام هیچکاک با بازی اینگرید برگمن و کری گرانت و خود من ( کلود رینز ) که موضوع آن در شهر ریو می گذرد . این  فیلم از اولین فیلم هایی بود که  داستانی جاسوسی و اتمی را در این شهر روایت می کرد.

دیالوگ دو عاشق و معشوق گرفتار در وظیفه :

آلیشیا:  به نظر تو "ریو" شهر کسل کننده ای نیست ؟

دولین: شهر بدی نیست !

فیلم دیگر اُلمپیا (1936) ساخته لنی ریفنشتال فیلمساز معروف آلمانی است که یک نگاه زیباشناسانه و هنری به حرکات و بدن ورزشکاران المپیک 1936 در آلمان دارد و چندین چایزه معتبر بین المللی هم در زمان خود گرفت. متاسفانه این فیلم که  نکات فنی بیساری را اولین بار به تاریخ سینما یاد داد در زیر سایه نازیسم و جنگ جهانی دوم مدفون شد و مجال کمتری برای معرفی یافت.