نوستالژی خوب است. نوستالژی شیرین است. نوستالژی شاید آدم را در تحمل مصائب حال حاضر، جان سخت تر کند. اما با همه این محسنات نوستالژی می تواند مثل یک مخدر اعتیادآور، اغواگر باشد و در دراز مدت عامل افسردگی، پسرفت و اضمحلال شود.

نوستالژی شاید بیشتر برای ما دهه چهل، پنجاه و شصتی ها ارزشمند باشد. پیشتران ما خود به نوستالژی پیوسته اند و برای نسل جوان ما هنوز نوستالژی حلاوت فریبنده ای پیدا نکرده و خوشبختانه حنایش رنگی ندارد. حکایت میتینگ دو هزار نفره دهه هفتاد و هشتادیهای تهرانی را در مجتمع کوروش حتما شنیده اید. نسل جوانی که باید آینده ساز این مملکت شوند به حال خود رها می شوند، در حالیکه با بی برنامگی مسئولان و والدین حتی "حالی" برایشان باقی نمانده است. این نوجوانان و جوانان همه بر خاک کویری ما قطره های ارزشمندند و جمعشان دریا می شود می توان با تدبیر از انرژی بالقوه این جوشش عظیم به نفع کشور استفاده کرد یا برعکس با بی اعتنایی تبدیل به سیلی بنیان کن و خانمان برانداز شوند یا "دیگران" مسیر مواج پر پیچ و خمشان را به سمت نیروگاه های اجنبی هدایت کنند و بشود مرثیه فرار مغزها... و ما همچنان دلمان به خاطره-بازی هایمان خوش باشد.

باید قدر نسل جوان مملکت را دانست و خواسته هایشان را شنید و بدانها اهمیت داد. کافیست یک بار هم که شده پیله ابریشمین نوستالژی را که به دور خود بافته ایم، بدریم و نگاهی به دور و برمان بیاندازیم. با جوانگرایی، بقا و آینده مان را تضمین کنیم.

 شاید بد نباشد من نوستالژی باز قهار هم اینک سراغی از جوانان فعال، وفادار و خوش ذوقمان در کافه کلاسیک بگیرم. جوانانی با قلم روان و اندیشه ای متفاوت کافه را از تخدیر شیرین و خاموش نوستالژی به جوشش و هیجان پر چالش نوسازی سوق داده بودند. جوانان شایسته ای که حال به بهانه درس و دانشگاه یا ... مدتی است "نیستند"؛ چند هفته، حتی چند ماه! ... نه! نمی خواهم دیگر از اینها هم نوستالژی بسازم!... جایشان سبز است:

کنتس پابرهنه، هانیبال (Memento)، فورست، جروشا، ایـده آلیست، Princess Anne و ...

به ویژه این سه عزیزی که در سال گذشته بسیار فعالتر از بقیه کاربران کافه کلاسیک بوده اند:

از حضرت حافظ مدد می جویم و چند بیتی تقدیم به همه جوانان نازنین غایب می کنم با امید دیداری دوباره:

         فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش                    گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش 

  دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند                   خواجه آنست که باشد غم خدمتگارش

 بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود                      این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچه معشوقه ما می گذری                      بر حذر باش که سر می شکند دیوارش

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست                هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

 صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل                       جانب عشق عزیز است فرو مگذارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود                            ناز پرورد وصال است مجو آزارش